ویرگول
ورودثبت نام
لیلی
لیلی
لیلی
لیلی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

شکارچی خاموش

( زندگی من روزی خراب شد که تصمیم گرفتم یک مادر فوق العاده باشم.

«من برات یک مادر فوق العاده می شم. قول می دم کوچولو.»

قولی که همه ی زندگیم را به فنا داد. یک مادر فوق العاده در ازای هیچ )

انگشت هایش دوباره سرگردان شده بودند. هر کدام فراموشکار از رسالت خود به هر گوشه سرک می کشیدند. از انگشت هایش پرسید:

«کی می تونم این کتابو شروع کنم؟»

انگشت ها اعتنایی نکردند.

بر خلاف آن داستان بد قِلق داستان های دیگر با ریتم های مختلف انگشتانش را به رقص در می آوردند. قطرات باران برای جلب توجه تماشاچی با ضربت بیشتر خود را به شیشه می کوبیدند. البته که آنها را قضاوت نمی کرد. او فقط خود را شایسته ی قضاوت می دانست.

نفس عمیقش با مانعی بُتنی از بغض گلاویز شد. البته که پیروزی لباس براقی بر تن بغض نشد. یک داستان تکراری. لب تاپش را روی تخت پرت کرد. راهی نمانده بود. دست از لجبازی با قوی ترین آدم دنیایش کشید و سرانجام با خود صلح کرد.

رو به روی اتاقی که سالها درِ آن را به روی خودش بسته بود ایستاد. اتاقی که در آن هیچ و همه چیز در انتظارش هزاران بار حاشیه های فرش را طی کردند. زمانی که صدایی خاموش از آن اتاق در جستجویش بود را به یاد آورد. درست همان موقع که زیبایی های شهرت گوش هایش پر از موم کرده بود. پس از اتمام گوش گرفتگی اش دوباره دنیا را برای یافتن زیباترین صدا پیمود. اما پیدا نکرد.

کلید راه خود را سرانجام پیدا کرد. خاک فرش به افتخار غریبه ی آشنا از جایش بلند شد و کف زد اما دیوار ها، پنجره و اندک وسایل آن اتاق از او رو برگرداندند. فقط یک عضو از انجمن اتاق به او روی خوش نشان داد و او را با مهربانی در آغوش کشید.

هنوز بوی عطرش همه جای اتاق پهن بود. انگار سهم الارث اتاق از دارایی های او، آرامش و خونسردی اش بود. میان درگیری خاک، عطر محمدی و روزنه های آفتاب ِنو خود را در گودی تشک تخت جا داد.

سقف. دیوار. میز. چیز زیادی برای سرگرم شدن پیدا نکرد. کشوی میز را باز کرد. آلبومی که با لبخند زیبای خودش تزئین شده بود را پیدا کرد. آلبومی که سالها پیش دیگر پیدا نشده بود پیش رویش رونمایی شد.

عکس ها به ترتیب زمانی چیده شده بودند. از چند روزگی هایش تا هجده سالگی هایش. بازیگر اصلی همه ی آنها او بود. چه شاد چه غمگین.

آن عکس ها تکی نبودند. انعکاس عکاس در آیینه پشت سرش دیده می شد. حتی از پشت دوربین لبخند بزرگش دیده می شد. از هجده سالگی به بعد عکسی نبود، اما حرف هایی بود.

حرف های مهربانانه ای که از هر تیغی تیزتر بودند. هر کلمه و جمله را مانند یک قحطی زده که از جزیره ای بدون کتاب فرار کرده باشد خواند. دوباره و سه باره. اینبار هیچ بهانه ای پیروز بر بغض رام نشده اش نشد. او مانده بود و خودش که هیچ راه برگشتی پشت سرش دیده نمی شد.

آفتاب جایش را به مهتاب داده بود. لبتاپش مهمان دیگر آن اتاق افسانه ای بود. روی ملافه های خیس و شور نشست و با چشمهایی که شفافیت همیشه را نداشتند به صفحه ی لبتاپ خیره شد. اینبار انگشت ها روی صفحه کلید سر به راه شده بودند.

نوشتن را از سر گرفت:

( زندگی من روزی شروع شد که تصمیم گرفتم یک مادر فوق العاده باشم.

«من برات یک مادر فوق العاده می شم. قول می دم کوچولو.»

قولی که همه ی زندگیم را زیباتر کرد. یک مادر فوق العاده در ازای همه چیز.)

داستانداستان کوتاهنویسندگی
۰
۰
لیلی
لیلی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید