
دوازده سال دانش آموز بودن کم نیست
با یه نسبت ساده میشه مشخص کرد که دو سوم عمرم رو توی این مقطع گذروندم
و امسال آخرین سالیه که روز دانش آموز روز من هم هست و همچنین آخرین سالی که توی فرم های اداری در قسمت تحصیلات میتونم بنویسم دانش آموز
از این موضوع خوشحالم و بیشتر هراسناک از اینکه قراره بعد از امسال به عنوان چی تعریف بشم
این دوازده سال انگار یه راه مشخص بود که میدونستم چطور باید طی ش کنم و پیچ و خمش بگی نگی دستم اومده بود
ولی بعد از این، هزاران راه متفاوت و جدید وجود داره که همه شون برام نا آشنا و غریبن
سخت ترین قسمت مسیرم توی این دوازده سال انتخاب رشته بود چون دیگه مسیر مستقیم و بدون فرعی نبود و پای انتخاب های من و تبعاتش وسط میومد
اونم نه بی نهایت راه بلکه تهش ۷ ۸ تا گزینه برای انتخاب
ولی بازم سخت بود و یکی دو سال طول کشید تا کنار بیام با انتخابم
البته که هنوز با تبعاتش کنار نیومدم
ولی همین تجربه ی نیمه ناموفق میمیترسونه منو از ادامه ی مسیر
و حالا من موندم و دوازده سال دانش آموزی و چندین و چند سال آینده ی نامشخص
آخرین روزِ دانش آموزِ این کهنه دانش آموز