بخش اول: ورودِ مهمانهای غیرمنتظره
در سیارهٔ «پُفکُلا»، جایی که بوی دارچین با غروبِ پاییزه عجین شده، خانوم خمیر داشت خمیرِ نانِ بوی بارون رو ورز میداد که یه سفینهٔ کتریشکل جلوی کلبهش نشست. سه تا موجود با یک چشم، شاخک و کلاهِ فضایی ازش پیاده شدن و با لحنی رسمی گفتند: «کیهان در خطرِ بیمزهشدنِ! نانِ طعمِ غافلگیری رو بپز!»
خانوم خمیر لبخندی زد و گفت: «باشه، ولی اول بگید خودتون آخرین بار کی غافلگیر شدید؟»
بخش دوم: وقتی فضاییها نقشهی دیگری داشتند
یکی از موجودات که اسمش «بوبو» بود، شاخکهاش رو تکون داد و گفت: «خانوم خمیر، راستش... ما فضایی نیستیم. ما یه تیمِ حفاریِ غیرمجازیم از چهار کشور مختلف. اومدیم اینجا که یه دفینهٔ گرانبها رو از زیرِ کلبهتون دربیاریم که به اسم «مجموعهٔ شیدا» معروفه. اون وکیلِ خلافکار بهمون گفت که اینجا جایِ امنیه و صاحبِ زمین رو با یه کلاهبرداریِ ارثی میتونیم کنار بزنیم.»
خانوم خمیر عینکش رو بالا زد و گفت: «آهان! پس اون عکسِ چشمِ لورفته که دزدیدید، نقشهٔ حفاری بوده، نه یه اثرِ هنری. و اون ماهیِ سیاهِ افلیج که همراهتون هست، یه دستگاهِ هکره، نه یه حیوونِ دستآموز. خوب، ادامه بدید ببینم چی میخواید؟»
بوبو با غرور گفت: «ما از قبل حساب کردیم که تو رو با داستانهای فضایی فریب بدیم، بعد با کمکِ هکرهامون مدارکِ جعلی درست کنیم، دفینه رو برداریم، و با هواپیمایِ شخصیمون بریم ترکیه و از اونجا به آمریکا. حتی یه تیمِ پشتیبانی از عراق و کویت هم داریم که اگه درگیری بشه، جلویِ قبیلهها رو بگیرن
بخش سوم: پوکرِ نهایی
خانوم خمیر یه چاییِ تازه دم کرد و با خونسردی گفت: «چه نقشهٔ قشنگی! ولی یه چیز رو یادتون رفت: دفینه تا وقتی زیرِ خاکه، مالِ صاحبِ زمینه. ولی همون لحظهای که اون رو بیرون بکشید، طبق قانون، مالِ دولت و بیتالمال میشه. من از اول میدونستم شما کی هستید. به همین خاطر به جای نان، بهتون خمیرِ بینمک دادم که نفهمیدید، و در ضمن، تماسِ کلانتری رو از قبل با پارتیهای نفوذیام گرفتم.»
همون موقع، صدای آژیر از دور شنیده شد. بوبو و تیمش رنگ پریدند. خانوم خمیر لیوانِ چای رو زمین گذاشت و با لبخندی شیطانی گفت:
«پس بچهها، این شما و این هم دفینهای که حالا مالِ بیتالماله، و این هم کلانتری که با نفوذیهاش میاد استقبالتون کنه. راستی، اون وکیلِ خلافکار هم الان توی زندانِ ابوغریب منتظر شماست. من فقط یه نانوایِ پیر نیستم؛ من یه پوکر بازِ ریزبینم که برگِ برنده رو برای پایانِ بازی نگه داشته بودم.»
بوبو مات و مبهوت نگاه کرد و زیرِ لب گفت: «پس اون حرفایی که دربارهٔ قبرِ جده و ماهیِ سیاه و غولهای ترکه زدی، همهٔ سرنخهایِ درست بود؟»
خانوم خمیر با یه پُفِ خمیر روی صورتش گفت: «دروغگو کمحافظهست، ولی نانوا هرگز یادش نمیره کی بهش نان داده و کی بهش خیانت. حالا برید که خاکِ سرتون کنید و ابرویِ مردم رو هم دیگه نبرید. نمک خوردید و نمک دونستید، ولی آخرش نمکِ زمین، همیشه مالِ خودِ زمینه...»
بخش آخر: پایانِ بازی
تیمِ حفار با صورتهایِ درهمرفته و دستبندهایِ پلیس از کلبه خارج شدند. خانوم خمیر تنها موند با یه فنجان چای و یه مشتِ خمیرِ تازه.
به آسمون نگاه کرد و گفت: «چه خوش گذشت! حالا بذارید یه نونِ تازه بپزم به طعمِ «پایانِ خوشِ کلاهبردارها»... شاید برای وبلاگم خوب باشه.»
پ.ن.: راستی، خاکِ سرِ اونایی که فکر میکنن با کلک و حفاری میشه از قانون فرار کرد؛ چون زمین همیشه حافظهای بهتر از هر هکری داره