دوسال پیش، یه پیشنهاد کاری عالی بهم شد. حقوق بالا، دفتر شیک توی برج معروف، تیم حرفهای. از همون پیشنهادهایی که همه میگن: رد کردنش دیوونگیه!
همهچی منطقی بود. ذهنم مدام لیست مزایای این کارو مرور میکرد. ولی یه چیز اشتباه بود… بدنم.
از همون جلسهی اول مصاحبه، کف دستهام عرق کرده بود، قلبم سریع میزد و حتی بعدش یه سردرد عجیب گرفتم. به خودم گفتم: «استرسه، طبیعیه!» ولی نشونهها ادامه داشتن. هر بار که باهاشون تماس میگرفتم یا حتی به اون محیط فکر میکردم، یه سنگینی خاص مینشست وسط سینهم.
انگار بدنم میخواست یه چیزی بگه، ولی من هی با منطق روش خط میکشیدم.
با وجود همهی اینها، پیشنهاد رو قبول کردم.
هفتهی اول؟ سردرد هر روزه. هفتهی دوم؟ دلدردهای عصبی. هفتهی سوم؟ بیخوابی.
دو ماه بعد، بدنم رسمن فریاد میزد. دیگه نمیتونستم انکار کنم.

یک شب وقتی با خودم تنها بودم
نشستم و گفتم: «چی باعث میشه اینقدر بهم بریزم؟ من که عاشق این موقعیت بودم!»
و اون لحظه بود که فهمیدم: ذهنم عاشق پول و ظاهر ماجرا بود، ولی بدنم؟
اون خیلی قبلتر از من فهمیده بود که اینجا جای من نیست.
تصمیم گرفتم استعفا بدم.
اون روزی که از اون ساختمان بیرون اومدم، اولین باری بود که بعد از مدتها سبک شدم. هوا رو عمیق نفس کشیدم و انگار بدنم با لبخند گفت: «بالاخره شنیدیم حرف منو.»
از اون تجربه به بعد، وقتی قراره تصمیم مهمی بگیرم، فقط به عقل و لیست مزایا نگاه نمیکنم... تصمیم دارم چه این مسابقه رو برنده شم و چه نه آرمایش ژنتیکی مای اسمارت ژن رو بدم. انگار خیلی وقته دنبال چنین چیزی برای تحول زندگیمم. شاید وقتشه هر چه زودتر اقدام کنم، چون مطمئنم جوابهاش دقیقتر از هزار تا جلسهی مشاورهست...
#مای اسمارت ژن