یکی از بزرگترین افسوسهایی که در زندگیام با آن مواجه بودهام مربوط به دو سال پیش است که در یک آنسامبل زهی عضو بودم. در میان اعضای این گروه با دختری آشنا شدم که برای وصفش ناگزیرم که احساساتم را رها کنم که به جای من سخن بگویند. اسمش آیدا بود و او برای من تمنایی ناممکن بود. میدانید؟ بگذارید شرح این تمنا را اینگونه بگویم.
هنگامی که خواستی عمیق جای جای وجود را تصرف میکند. کسی را میطلبی، بودنش را در کنارت با تمام وجود میخواهی. نگاهش، نگاهش چقدر زیبا بود. چشمانی که وجودم را میلرزاندند. ترس در هر نقطه از تنم خود را مینمایاند زمانی که چشمانش را میجستم و مییافتم. چشمانش، چه راز عظیمی در آن دو چشم نهان بود؟ معمایی که هنوز تعین نیافته بود. صورت مسئله کجا بود؟ چه بود؟ چگونه بود؟ میدانم که در حالی که تمنایم را شرح میدهم هنوز در چشمانش سیر و سلوک میکنم. چشمانش! میخواهی درباره لبخندش نیز بگویم؟ بگذار اینطور بگویم که وضعیت من در نسبت با او تنها در این دو معین میشد: چشمانش و لبخندش. و اما لبخندش! آن دو لب بینقص و دلنشین که در نگاه اول بلافاصله گمان میبردی طعمی بدیع را در خود نهفته دارند. طعمی که تاکنون درنیافتهای. طعمی که نامعلوم است، اما اطمینان داری که اینجهانی نیست، فرازمینیست. میدانی؟ چشمهی کوثر است. هیچکس تاکنون از چشمهی کوثر جرعهای ننوشیده، اما همگان گمان بر این دارند که جرعهای از کوثر برای ابدیت انسان را سیراب میکند. نه، چشمهی کوثر نیست. میدانم که آن لبها هیچگاه مرا سیراب نخواهند کرد. تنها بوسهای کافیست تا ابدیت را در پناه آن لبها بطلبم. مگر میشود از آن لبها سیراب شد؟ اما ورای این نیز امر دیگری پرمعنا و پررنگ حضور داشت. آن گونه که آن لبها به محجوبترین حالت ممکن بر هممینشستند و ناگهان با ملایمت در دو سوی چهرهاش کشیده میشدند و دلنشینترین لبخند را پدید میآوردند. لبخندش. حال این لبخند را با نگاهش تصور کنید. کاش میدانست که نگاهش به تنهایی چه دلرباست و لبخندش به تنهایی تن هر جنبندهای را به لرزه درمیآورد. اما نگاهش همگام با لبخندش طوفان به پا میکرد. او گمان میبرد که آرام و کمصحبت است. اگر میدانست که آن چشمان آرام و لبان محجوب چه بیقراریای در درون من برانگیخته بودند. عقل و هوش از سر آدم میبُرد. خب، میگویید چه میکردم؟ جهان را به آتش میکشیدم چون درونم فوران آتش بود؟ سنگهای سرد و بیروح درونم با یک نگاه او گداخته میشدند و من آبستن آتشفشانی پرجوشوخروش میشدم. به هرحال من ماندم و تمنای او. تمنایی بیقرار، بیسرانجام. امید را نیز عقل برد، همانگونه که خردهسنگها را آب میبرد.

آن روز را که برای اجرای قطعهای از پاخلبل به شهری دیگر عزیمت کردیم، من رانندگی میکردم و استادم و آیدا با من همسفر شدند. آیدا با من همسفر شده بود و من از هیجان و خوشحالی در پوست خودم نمیگنجیدم. میتوانید باور کنید که تمام آن روز را تمام و کمال در هیجان زیستم؟ با همۀ حاضران آن اجرا شوخی میکردم، صحبت میکردم، قهقهه سرمیدادم و برای خنداندن آیدا و دیدن لبخندش و قاپیدن نگاهش خاک و باد و آب و آتش را میجباندم. با وجود اینکه اجرای خوبی نداشتیم، باز هم اجازه ندادم که صدای خندههای آیدا متوقف شود. خدای من، آن روز کوهها را نیز برای خنداندنش جابجا میکردم. موقعی که میخواستیم برگردیم، دقیقا همان زمانی که احساس خشنودی سراسر وجودم را لبریز کرده بود و از حضور آیدا در کنارم عمیقا خوشحال بودم و مسرت سلول به سلول تنم را به خروش درآورده بود، تصادف کردم. هیچکس آسیب ندید اما دو درب سمت راست ماشینم به شدت ویران شدند و متحمل خسارت زیادی شدم. و اما خسارت بزرگتر بدگمانی آیدا بود به من به خاطر ترسی که تصادف در دلش انداخته بود. انگار دیگر از حرفهایم استقبال نمیکرد و پس از آن دیگر به من اعتنایی نکرد.
برای درست کردن ماشین هزینۀ زیادی را پرداختم. ماهها بعد نیز که به دلیل اضطرار مالی مجبور به فروختن ماشین شدم به خاطر همان تصادف، ماشین را با قیمت خیلی کمتری از من خریداری کردند. آنجا بود که به این فکر کردم که اگر میتوانستم به عقب برگردم، بیمۀ بدنه را تمدید میکردم که حداقل بخشی از خسارتم جبران میشد. اما اگر این امکان وجود میداشت که قلب آیدا را بیمه کنم که بعد از آن اتفاق، آن بیاعتنایی را به من روا نمیداشت بسیار خرسندتر میشدم.
زمان میگذرد و تمنا میماند. او میگذرد و من تنها میمانم. هزار کاش و ای کاش که همهچیز جور دیگری میبود. آن شب رنجیده خاطرشدن او تنها چیزی بود که مرا به بیانتهاترین وجه ممکن رنجاند. مگر میتوانستم تحمل کنم که کوچکترین آسیبی به او برسد؟ دستانش! از دستانش هم بگویم؟ نه دیگر بس است.