خیلی در ذهنم گشتم تا کسی را پیدا کنم که فقط خواننده ی حرفهام باشه.
شاید دلم می خواست بگم شنونده اما مطمئنا گوینده ی خوبی نمی شدم چون برای هر جمله ای بغضم می ترکید و شاید گفتن یه دیدگاه ساده،ساعتها زمان می برد.
اصل قضیه باز برمی گرده به موضوع ثابتِ سه سال و اندی کل جهان
(( کرونا))
اولین بار که شنیدم چینی ها با بیماری به نام کرونا مشغولن
گفتم به ما چه؟
اوووو وَه
تا بخواهد کرونا برسه به ایران
سرمست خونه جدید بودم که داشت از شرِ (حبیت) نجات پیدا می کرد و فقط رنگِ دیوارهای طبقه ی پایین مونده بود.
برای اولین بار برای عید،سبزه سبز کرده بودم و داشتم فک می کردم تِم عیدم چی باشه و چندمین روز تعطیل،کی و کی و کی دعوت کنم و مهمونی بدهم.
بَه
که چقدر خوش می گذشت نوروز امسال
یه خونه ی نو
یه خونه بزرگ نو
یه عالمه مهمون
یه سال نو
و....
اما اسفندماه(بهترین ماه سال من)کرونا خودش را به ایران رسوند و همه چیز را متوقف کرد.
