بعد از ده سال دوری از خدا و قهر و امتحانهای مکرر خدا به من هدیه ای بخشید از جنس خودش ...نایاب ..گران و مهربان ....الزاما نباید حتما هم خون و از یک پدر و مادر باشد تا بشود برادر تا بشود همراه .....همین که با اندوهت اندوهگین و با شادیت شاد شود خودش میشود برادر نزدیکتر از خودت به خودت ........برادری که هر زمان میتوانی با او حرف بزنی مشورت کنی و به ارامش برسی و کیف کنی از شنیدن صدایش .....دلت پر بکشد برای دیدنش و از شنیدن صدایش به هیجان بیایی سرخوش با او بخندی به مسائل فکر کنی ..انوقت دلت میخواهد تمام جانت را فدایش کنی هر لحظه برای سلامتیش ایه الکرسی بخوانی و دم به دم برایش فالله خیرا حافظا بگویی ..اگر ناراحت بود یا خدایی نکرده کسالتی داشت حتی اگر ازش خبر نداشته باشی هم دلت میلرزد ونگرانی ...مهربان برادرم