" حال لیدر موردِ علاقم چطوره؟ "
پاشو روی دیگری گذاشت و لیوان نوشیدنیو نزدیک لبش.
نگاهش با غرور به سمت جلو بود و پاش روی زمین ضرب گرفته بود.
پسر خنده ی مصنوعی کرد و دستی به کاتر اویخته روی دیوار کشید.
" از کِی تاحالا شدم مورد علاقهی شما؟ "
پیرمرد مقدار خیلی کمی از ابمیوشو نوشید و لیوانو دوباره با لبش فاصله داد. از بچگی عادت کرده بود از هر چیزی کم کم بخوره یا بنوشه ، یه جورایی قانون غذاخوردن توی خونشون اینطور صدق میکرد.
بعد از کمی سکوت نیشخند نصفنیمهای زد.
" همیشه مورد علاقم بودی "
با شنیدن حرفش لبخند پهنی روی لبهاش نقش بست ؛ اما صورتشو به طرف دیگهای برد تا لبخند احمقانش رو نتونه ببینه.
دوباره دستی به کاتر کشید و بعد از کلنجار با خودش اونو از جاش بیرون کشید.
" امشب همراهت یه تیمپلیس هم میفرستم، نمیخوام دوباره بهتون صدمهای بزنن. دفعه ی قبلی خیلی افت داشتیم."
استیو به نشونه ی فهمیدن چند بار سرشو تکون داد و کاتر رو توی جیبش قرار داد. خوشبختانه سنگینی وزنش رو حس نمیکرد و به راحتی میتونست بدوه. زیپ جیبشو کشید تا مطمئن باشه ازش نمیوفته.
" اونا رو امشب باید دستگیر کنیم و تحویل ادارهی پلیس بدیم؟ "
نوشیدنیشو روی میز گذاشت و از روی صندلی بلند شد.
انگشت اشارشو پشت صندلی کشید و مقدار کم خاکی که روش نشسته بود رو پاک کرد.
اخم متفکرانهای روی صورت بینقصش نقش بسته بود.
" اره؛ ولی تو و جانی زیاد توی اجتماع نرید ، شمادوتارو نیاز دارم. بزار بقیه بیشتر کارارو انجام بدن و شما فقط نظارهگر باشید. اصلا دلم نمیخواد افراد موردعلاقم این بین چیزیشون شه! "
اخم ریزی از شنیدن کلمه ی موردعلاقههام روی صورتش نقش بست. دلش میخواست این کلمه به صورت مفرد و فقط به خودش مورد خطاب گرفته شه.
پاول بدون گفتن حرف دیگهای نگاه پر معنایی به پسر زد. نوشیدنشو از روی میز برداشت و اتاقرو ترک کرد.
بعد از اینکه مطمئن شد از اونجا دور شده به دیوار تکیه زد و اه عمیقی کشید. تا کی باید جوری رفتار میکرد که انگار چیزی نشده؟ تا کی باید تموم غمها رو خودش به دوش میکشید ؟
" سردسته بودن بهم نساخته! "
دستی به جیبش که به خاطر گذاشتن کاتر کمی بر آمده شده بود کشید. اون جدیدا حتی از اینکه تنهایی و بدون جانی یا فرد مبارز دیگهای بیرون بره میترسید.
شاید تموم افراد اونجا زیردستش حساب میشدند؛اما خوب میدونست که لیاقت جایگاهی که داره رو نداره و همش به خاطر لطف و محبت بیحد و اندازه ی خانوادشه.
اوایل با اینکه لیدر اجماع بشه مشکلی نداشت ؛ اما الان احساس کمبود و ناتوانی به حس خوبش غلبه کرده بود و فقط میخواست از زیر این کار نسبتا بزرگ فرار کنه.
حتی اگه به قیمت جونش تموم میشد!
تموم افکار مربوط به اجماع رو از سرش دور انداخت و دوباره نگاهی به جیبش انداخت.
" اگه کسی بهم حمله کرد همین کافیه؟ "
توی مبارزهی تن به تن به طرز فجیعی نوپا و افتضاح بود ، پس ترجیح میداد همیشه وسیله ی به درد بخور و نسبتا تیزی با خودش داشته باشه و توی مواقع حمله ازش استفاده کنه.
توی همچین مکان هایی داشتن امنیت و پناهگاه خیلی سخت و غیر ممکن بود.
***
سه قدم به راست ، دو قدم به عقب.
دو قدم به چپ ، سه قدم به جلو.
الگویی بود که باید توی رقص رعایتمیکردن.
هر ۶ نفر الگوی مخصوص و متفاوت خودشونو داشتند و همین باعث زیباتر شدن اجرا شده بود.
هرکس رقص فردی از بین ۶ فرد رو نگاه میکرد، انتخاب بین رقصنده ها سخت بود.
البته رقص شومی به ظاهر اجرا.
ماهرانه بدنشو تکون میداد و بعد از هر حرکتش گوششو برای شنیدن صدای تشویق مردم تیز میکرد.
تشویقکنندگان مسخ حرکات نرم بدنش شده بودند و مرتب جیغ و داد میکشیدند.
رقصیدن شغل اصلیِ اون جاسوس نبود؛اما انقدر خوب و بینظیر انجامش میداد که کل تماشاچیارو گول زده بود.
همه خیال میکردند یه حرفهای یا رقاص خیابونیه که به این فضا دعوت شده تا برقصه.
فقط رقص!
مطمئن بود هیچکس حتی حدسشم نمیزد اون برای قتل یه نفر اینجاست.
قتلِ یه قاتل که نزدیک شدن بهش با نقاب یه پلیس یا فرد عادی کار هرکسی نبود.
از هایلو به عنوان یه مهرهی سوخته استفاده میکردند.
مهره ی سوختهای که بیشتر از شاه قدرت داشت.
مهرهی سوخته ای که مهم ترین وظیفهرو بین اجماع داشت.
شاید.. یه وایل ؟
کار اون دستگیر کردن کسایی بود که پلیسا نمیتونستند نزدیکش شن ، یا حتی اگه هم که میتونستند نمیخواستند..
کسایی که دستگیر میکردند به قدری زهرالود و وحشتناک بودند که هیچکس حتی از جونِ زیردستهاش واسش مایه نمیزاشت، چه برسه به خودش ؛ اما کی به یه دختر یتیم ۲۷ ساله که از بین اوارهها نجاتش دادند اهمیت میداد؟
چه میمرد و چه نمیمرد فرقی به حال بقیه نمیکرد؛اما ارزش امتحان کردن و فرستادنش به دنبال یه قاتلو داشت.
بعد از اتمام آخرین حرکت رقص سه قدم به جلو برداشت و قبل از تعظیم کوتاهش سمت مردم با دقت همرو از نظر گذروند.
تعظیم نود درجهای به سمت جمعیت مست و سرخوش کرد.
موهای پرکلاغیش روی صورتش ریختند و کسی متوجه نگاههای زیرکانه و مخفیش به جمعیت نبود.
چشم چشم میکرد تا هدف مورد نظرشوپیدا کنه.
هدفی که میدونست میتونه اونو از فلاکت و بدبختی نجات بده.
هدفی که ارزش آسیب دیدنو داشت. ارزش اینو داشت که جون خودشو به خطر بندازه تا پلیسا اونو دستگیر کنن.
درواقع.. کار یه اوشن هم همینطور بود.
موهای سیاه و مواجش با ریتم تند آهنگ و رقص زنندهی اون بین نور ها تکون میخوردند.
هرکسی اونو میدید فکر میکرد مایه تاسفه که همچین فرد خوشحال و سرزندهای شب اخر زندگیش باشه ؛ اما نه برای کسایی که از گذشتهی تاریک اون فرد خبر داشتند ، که هایلو هم یکی از اونا بود.
زیر لب با خودش زمزمه کرد.
" شوان یی ژو ! "
کمرشو صاف کرد و لبخند دندون نمایی به سمت تماشاچیا زد.
به سمت راست سن حرکت کرد و از پلههاش پایین اومد.
ماسک نقرهای گربهشکلی که دور چشما و بینیشو میپوشدند مانعی بود براش فاش شدن هویتش ، البته امکان نداشت کسی اونو بشناسه و یا ردی ازش داشته باشه ؛ اما کار از محکم کاری عیب نمیکرد.
با پایین رفتن از آخرین پله موج جمعیت به سمتش حملهور شدند.
به ظاهر فقط برای تشویق و روحیه دادن به هایلو دورش جمع شده بودند ؛ اما در حقیقت فقط برای لمس بدن و دید زدنش از نزدیک همدیگه رو زیر دست و پاهاشون له میکردند و جلو اومده بودند.
طولی نکشید که به سمت دیگه ی مهمونی که خالی از جمعیت بود رسید. اجرای بعدی شروع شده بود و خوشبختانه دیگه کسی سعی بر نزدیک شدن بهش رو نداشت.
" الان باید خسته شده باشم هایلو؟ "
صدای اشنای فرد زیر گوشش لرز لذتبخشی به تنش انداخته بود.
دوباره لب زد.
" فقط بکشش و از اینجا برو ، نمیخوام زیاد تو این محیط بمونی، خطرناکه. "
نیشخندی زد و به سمت ریوجین برگشت.
سرشو مثل گربه ای کج کرد و همون یه ذره فاصلهای که بینشون بود رو هم پر کرد.
به آرومی دستشو دور پهلوش انداخت و فرد مقابلشو به بدنش چسبوند.
ریوجین صورتشو جلو اورد و محکم تو صورت هایلو فوت کرد تا موهای بهم ریختش به خاطر رقص رو از صورتش کنار بزنه.
" هرچی تو بگی میلر ! "
ریوجین نیشخندی زد و چند قدم به عقب رفت.
به دور و برش نگاه سطحیای انداخت و با اشاره ی سر به فرد موبلوندی که به سمتشون میومد به هایلو فهموند گه هدفش نزدیکه.
قبل از رفتنش برای قوت قلب دو بار روی شونه ی هایلو زد و دور شد.
دروغ گفته بود اگه میگفت استرس نداره ؛ اما همون مقدار کم استرسش با حرف شوان ریخت.
" خیلی خوب میرقصی ، درست مثل الهه ها به نظر میومدی! "
لبخندی از سر رضایت زد ، خوشحال بود از اینکه تونسته توجه ییژو رو به خودش جلب کنه.
" ممنونم. "
یی ژو با نگاه هیزی تمام بدن یونا رو برانداز کرد.
" این بدن واسهی رقصیدن ساخته شده ، از چند سالگی این حرفه رو شروع کردی خانومِ...؟ "
از زیر ماسک چشمکی به شوان زد.
" دِبورا صدام کنید و... از ۹ سالگی با خواهرم حرفهی رقص رو شروع کردیم. "
جوری دروغ میگفت که جای شکی برای احمق مقابلش باقی نمونه.
" شوان ییژو هستم و از اشنایی باهات خوشبختم.
من توی بانک کار میکنم و یه جورایی همه جز مالک بانک زیر دستام حساب میشن. در ضمن... "
اهمیتی به حرفای شوان نمیداد ، چون تمام اطلاعات زندگیش از جمله رنگ لباس زیری که به تن داشت رو از قبل میدونست.
" اهل چین هستید؟ "
ازاونجایی که میدونست صحبتهای بیفایدهی یی ژو از پست و مقامی که در بانک کوچیکش میزد اتمام پیدا نمیکرد، بحث جدیدیو باز کرد.
یی ژو سرفهی الکی کرد و دستی به پشت گردنش کشید که دور از چشم یونا دور نموند.
تتوی لوتوس
نقطهای بود که باید شکارش میکرد.
" بله اهل چین هستم ؛ اما به طور موقت به نیویورک رفتم و بعدشم به خاطر مشغولیت کاری بانکم دوباره به چین برگشتم و میدونی.. از خانوادم جدا شدم ، واسم خیلی سخت بود که دوریشونوتحمل کنم.از صمیم قلبم عاشقشون بودم و ترک کردن والد برای هر فرزندی سخته ، مخصوصا من که کل زندگیم وابستشون بودم! "
بعد ازشنیدن حرفهای شوان لبخند تمسخر امیزی روی لب های دختر نشست. خوب میدونست که شوان نه تنها به خانوادش هیچ علاقهای نداره ، بلکه اوناروهیچچیز خودش هم نمیبینه.
اونا فقط اسباب بازیای بودند که از اونا برای دریافت پول ازشون استفاده میکرد و بعدشم تا مرز جنون شکنجشون میکرد.
" درسته. "
از جیب عقب شلوارش سرنگیو که اغشته به مادهبیهوشی کرده بود بیرون آورد و چند قدم به جلو رفت.
محتاطانه عمل میکرد ، نمیخواست شوان بویی از هدفش ببره.
البته اگر هم میفهمید کاری از دستش ساخته نبود ، ریوجین هم همین اطراف اونو زیر نظر داشت و در صورت مقابله با هایلو حتما حرکتی از خودش نشون میداد.
اما دختر مصر بود خودش این ماموریت رو تموم کنه ، به هرحال وظیفهای بود که به دوششگذاشته بودند و ریوجین فقط جهت بررسی امنیت و اطمینان از انجام کارش دنبالش اومده بود.
میدونست نباید اون رو هم توی دردسر مینداخت؛ اما ریوجین با خواست خودش دنبالش اومده بود تا مبادا باز هم مثل دفعهی قبل یه گروهِ هیکلی دنبالش راه بیوفتند و قصد بر اذیتش داشته باشند.
هایلو فردی نبود که نیروی بدنی داشته باشه ، اون زیرک بود و تیز ؛ اما در مقابل یک گروه مبارز هشت نفره هیچچیز حساب نمیشد.
دوباره چند قدم به جلو برداشت.
کلمهی دیگهای بین اون و شوان رد و بدل نمیشد و فقط به عمقچشمای هم خیره شده بودند. یکی با گیجی و دیگری با تمسخر.
" هرشب میای اینجا یا امشب دلیل خاصی داره؟ "
سعی درپرت کردن حواس شوان داشت.
ییژو سرشو به سمت راست چرخوند و نیشخند دندوننمایی زد.
" سالگرد تاسیس اینجا امشبه و به دنبال فردی برای همراهیم بودم که تو رو دیدم! راستی تو نظرمو جلب کردی و..."
نیازی نبود به بقیهی حرفهاش گوش کنه.
از اصطلاح همراه در صحبتش استفاده کرده بود و این هایلو رو میخندوند. خندهای از سر تمسخر اون مرد پیر که خودشو توی داستانها تصور میکرد و فکر میکرد اربابه! ارباب پیری که نمیتونه دورهی بدبختیشو تو خونه بگذرونه و دنبال یه بردست. برده ای که ازش به عنوان وسیلهی بازیش استفاده کنه و بعد هم مثل تمامی افراد دیگه از بینش ببره.
بردهای که به ظاهر قرار بود هایلو باشه.
هایلو نیمنگاهی به ریوجین انداخت که اونا رو زیر نظر داشت.
چشمکی بهش زد و دستشو دور گردن مرد مقابلش انداخت.
مرد غافل از اینکه چی بین مشت های بسته شده ی گردنش قرار گرفته لبخندی زد.
صورتشو نزدیکتر برد و ادامه داد.
" خب ؟... بعدش؟ "
دستشو روی گردنش کشید تا برجستگی زخمیو که حالا تبدیل به تتو شده بود حس کنه. سرنگ بین انگشتاشو کمی بیشتر به اون نقطه نزدیک کرد.
" تو از چیزی که فکرشو میکردم عجیب غریب تری! "
شوان گفت و سرشو روی شونه ی هایلو تکیه داد.
دختر نیم نگاهی به چپ و راستش کرد و بعد از مطمئن شدن از دیدهی بقیه ماده رو توی گردنش فرو برد.
" ه..هی! چی..چی بود ؟! "
عجولانه به عقب خیز برداشت و دستشو رو گردنش گذاشت.
" بهتره بار بعدی همراهتو با آگاهی بیشتری انتخاب کنی یی ژو. "
و با اتمامجملش مرد جلوی پاش زانو زد و افتاد.