(شعر)
کربلایی حسین محمدی
بسم الله الرحمن الرحیم
.
تقدیم به حضرت #سید_الشهدا (علیه السلام)
.
روزها را با غمت امروز و فردا میکنم
من خودِ گمگشته ام را در تو پیدا میکنم
آن مسیر عاشقی راه نجات اُمت است
من قیامت را در آن "مَشایه" معنا میکنم
در بساطِ نوکری، گریه به دردم میخورد
هر شب جمعه بساطش را مُهیا میکنم
مادرم آنقدر با عشق تو شیرم داده که...
هر چه را غیر از غمِ عشقِ تو حاشا میکنم
شیوه بخشیدنِ حُر، بَد حَریصم کرده است
پَس شبم را من به امیدِ تو فردا میکنم
راستی، قولی قراری یا که دشنامی بده
من که دارم لحظه لحظه با تو نجوا میکنم
من نمیدانم، بگو آقا بدردت خورده ام؟
این سوالم را جوابی، من تقاضا میکنم
میشود یک گوشه از کرببلا خاکم کنی؟
التماسم را ببین، دارم تمنا میکنم
حال من، حال سه ساله دخترت باشد حسین
با فراقِ کربلا دارم مدارا میکنم
"خاصیت دارد غمت" وقتی که خیلی مضطرم
با دو خط روضه غم دل را مداوا میکنم
تو حسینی و خدا روضه برایت خوانده است
با تأسی بر خدایم، روضه بَرپا میکنم
از زمانی که شنیدم "نامنظم" کشتنت!
دیده ام را در غمت یکباره دریا میکنم
گفت زینب : روی نی قرآن سیار منی
من به روی نیزه قرآن را تماشا میکنم
قاری قرآن زینب سنگ خوردی روی نی
میشود قرآن نخوانی من تمنا میکنم
.
#حسین_محمدی