مادر

هیچ کس نپرسید چه می کند؟
چه می خورد؟
ندانست تن پوشش از گلبرگ مخملِ نسترن است
کسی ندید اما خوابش خواب های قشنگ ِ خدا بود
آرامشش رنگین کمان ِ بعد ِ باران بود
نقطه نقطه ی نگاهش قدم های نگاه خدا بود.

کسی نگفت سفره اش اما پنیر دارد؟
یا کنارش قند دارد یا که زمانه قندانش را تلخ کرده است
میان وسوسه های دیروزش کسی نپرسید آیا برای جشن خورشید
پیراهنی دارد؟
یا که صندلی ویا کفشی که پا کند وبرقصد ، دارد؟
کسی نپرسید در تنهایی اش
که نقشه ی آرامش ِ گل های دلش را که می کشد...
پول دارد؟
کدام شاعر تواند نوشت دلهره ی نانوشته ونا گفته ی مادر را !
یاس را می کشد
خنده را روی لب مثل یک تابلویی بی مانند که هیچ نقاشی توان ِ طرحش را نداشت
او طرحید
او خندید
او بود که خنده ی مونا لیزه را طرح کرد
شانه هایش را برای کشیدن ِ زلف هایش بلند کرد
هیچ کس ندانست
اما آبرو را خرید با پایش با گامش
وقتی روی تلخی های زندگی پای گذاشت
با رد ِ پایش طرح ِ واقعییت را جای گذاشت

سفره اگر خالی بود جایش مهربانی گذاشت
کسانی اگر غر لند زدند به حساب تنهایی گذاشت.

مرزِ میان نگاهش با خدا را
صبر گذاشت
آنقدر صبر کرد تا که خدا خجالت کشید
میان دستان ِ خالی اما مهربانش
یک سبد بزرگ کوکب کشید

خندید وخندید باز عشق کشید
با دست رنج هایش یک کلبه کشید
اثاثیه نداشت اما
جای تمام اثاثیه های خالی اش یک گل کشید

درد را جایش پای ِ دامن ِ دخترش
نارنج کشید
وروی بند های کفش پسرش
یک کفشدوزک کشید
نمی دانم گریه کنم وقتی در تنهایی اش
خدا یک مدال کشید
گریه نکن خنده را تکرار کن که خدا
پای ِ تمام خنده هایش
یک امضای بزرگ کشید

درد دارد این اگر حس درد کردی
اما اگر چنین است
خدا پای دلت مُهر ِ تعالی ِ تو را زده است
شگفت ست ولی بی کما کان
دستهایش را در آغوش خودش
خدا کشیده است
می خندد خدا کف می زند خدا
افرین گفت واحسن ... خدا
این اعجوبه تربن عشقولانه ی من است
خدا حتی به خودش
به طرح ومُهر خودش تایید زد
واحسن گفت که شگفت دارد برمن زن را
این فرشته واین زیباترین تاریخ را
من طرح کشیده ام
وخودش گفت که زن صادقانه ترین ومحبوب ترین
که آغاز وپایان هر محبتی زن ست
این زن است که پیغام رسان هر جشن ودورهمی ست
ارج می نهم
احسنت می گویم
وبهترین کلام روی زمین را زن می دانم.....





مریم ملک آرا
پریا


@pariyavadivaneashar
????