ناامیدی هم به جسمت چنگ میزند و بر زمین سخت میکوباندش و هم به روحت؛ برای قیچی کردنِ بالهایش. سخت است در مقابل این کنهی سیاه قد علم کردن اما دیگر چارهای نمانده، هر آنچه تنیده بودیم پنبه شد، هربار که با جسم کوچک و نحیفمان برخاستیم و خواستیم انقلابی را رقم بزنیم در درون خودمان، تحولی ایجاد کنیم، رشد کنیم، با پتک چنان بر سرمان زد که پخش شدیم. پخش شدیم روی تختهایمان، روی مبلها، روی قالیها، پخش زمین شدیم و نگذاشت بفهمیم که آن طرفها خبری هم هست، اگر بهخودت بیایی، اگر نَعشت را از روی تخت جمع کنی میفهمی که آنطرفها خبری هست؛ میشود زندگی را جست و قلپ قلپ خورد یا یک جا سرش کشید.
بکن این لکهی ننگ را از تنت، از سرت در بیاور این تومور بدخیمِ ناامیدی را! من را ببین، میخواهی با زندگیت چه کار کنی، تا کجا میخواهی بروی و نرسی؟

هیهات آقا برخیز، مگر خدای نکرده زمینگیر شدهای؟
مَه؛
>این نوشته خطاب به من و هر کسی که به زمین گیر کرده<