نترس

ای جان،

از چه در تردیدی؟

تو را نیافریده‌اند که در سایه بمانی،

تو را از نور آفریده‌اند،

تا بدرخشی در ظلمت این جهان.

درونت را بنگر،

آنجا آتشی‌ست که اگر شعله‌ورش کنی،

تمام یخ‌های ترس و تردید را آب می‌کند.

نترس از فرو ریختن،

که هر شکستی، مقدمه‌ی پروازی دیگر است.

مولانا گفت:

"این همه آوازها از شه بود، گرچه از حلقوم عبدالله بود."

پس بدان، هر ندایی از درونت که تو را به بیداری می‌خواند،

همان صدای حق است…

دعوتی برای برخاستن، برای رستن، برای شکفتن.

بزرگ شو،

نه به قامت،

بلکه به روح…

نه در نگاه مردم،

بلکه در چشم خدا.

تو آمده‌ای که بیاموزی، بسازی، بدرخشی

و روزی بازگردی…

سبک، روشن، و پر از عشق.