عشق

عشق، جانی‌ست که به جان معنا می‌بخشد."
عشق همان شورِ پنهانی است که در هر ذره از وجود عالم جاری است. صدای آرامی که می‌گوید: "زندگی کن، ببخش، و بگذار که همه چیز زیبا شود."
مولانا درباره عشق چنین می‌گوید:"عشق آمد و شد چون خونم اندر رگ و پوستتا کرد مرا تهی و پر کرد ز دوست"
عشق، نیرویی است که دیوارها را به پنجره، و قلب‌ها را به خانه تبدیل می‌کند. عشق، زبان مشترک انسان‌هاست، بی‌نیاز از واژه‌ها.
عشق یعنی نگاهت به جهان عوض شود؛ زیبایی را در ساده‌ترین چیزها ببینی، و نور را حتی در تاریکی پیدا کنی. عشق، همان جریانی است که ما را به حقیقت نزدیک‌تر می‌کند، و به ما یادآوری می‌کند که زندگی، زیباتر از آن است که تصورش را می‌کنیم.