من نهایت کلامی هستم
که از تو سخن میگوید
نهایت واژه ایی
از لبان تو می چکد
با بوسه ایی
و چشمان تو
نقدیست پست مدرن
بر مدرنیته امروز
رنگ های رفته دنیا
با جهانی که به ما پشت کرده
یادت نیست؟
عاشقانه های سپیده دم را می گویم
که ماه بر گوش ستارگانش زمزمه می کرد
و تو شعرهای مرا
از پشت همین پنجره
با صدایی عاشقانه برای ماه دکلمه می کردی
ستارگان اشک می ریختند
و دیگر کسی زمزمه های عاشقانه ماه را هرگز نشنیده.