پناهنده

عاشقی بی لبخند

با دلی پُر از مهر

در شهری تنها و غریب

می سراید از دل و جان

اشعاری با ترفند

او در زمان های گوناگون

احساسی می سراید ؛سرور

گاهی هم در هم می شکند احساساتش را

کاش هنگام بی قراریش ، شانه ایی می بود

در یک روز آفتابی سر نهد به عشق برآن شانه

گاه که امنیت را نمی بیند

پناه می برد ، بر کودتای قشنگ دل

آه چقدر زیباست

عاشق پناه برد به یک لبخند

"منوچهر فتیان پور