دل نوشته

چند روزه هوا به شدت الوده است .اصلا نمیشه نفس کشید .
یک گل فروشی قدیمی میشناختم که جمع کرده و رفته .همیشه موقع برگشت به خونه از جلوش رد میشدم . تابستونها از هوای خنکی که از داخلش بیرون میزد؛ لذت میبردم و زمستونها از رنگ و بو و سر زندگی گلهاش . مغازه ش از کف تا سقف؛ گل و گیاه بود . مرد میانسال با سلیقه ای که سالها گلهای اون مغازه رو سر حال نگه داشته بود و ویترین قشنگ مغازه اش، رونق خیابون بود‌. توی پیاده رو جلوی مغازه اش پر بود از حُسن یوسف و پتوس ؛ اطلسی و شمعدونی و .... اسفالت پیاده رو هم همیشه شسته و رفته و تر و تمیز بود . حالا بعد از سالهای طولانی؛ مغازه اش رو تحویل داده و رفته. یه جوری رفته که ادم به خیالش میزنه که همه ی گلهای شهر با ما قهر کرده اند و از محل ما رفتند . نمیدونم مرد باسلیقه چی شد که رفت . شاید دیگه دخل و خرجش با هم جور در نمی امده . آخه مردم بعد از شرایط قرنطینه دیگه به دیدار هم نرفتن . دیگه برای هم گل نبردن . دیگه عاشقها و مهربونها برای هم گل نخریدند. شنیدم که به هم دیگه میگن گلها الودگی دارند . نه بابا . گل که الوده نمیشه . گل مظهر لطافت و زیباییه . من خیال میکنم؛ گلها همه با هم اعتصاب کردن . ناراحت بودن که اونها را از ریشه خودشون جدا میکردند و میبریدند و تحویل یک گلدان تنگ اب میدادند . شاید بهشون برخورده که اونها رو شاخه بریده صدا میکردند .شاید خیلی اذیت می شدند. خوب حتما کنار ریشه ها و کنار ساقه های مادری شون راحت تر بودند و به خاطر ما مجبور بودن این همه درد دوری رو تحمل کنند .
مردم هم از بس به هم گُل ندادن و برای هم گل نخریدن ؛ افسرده شدند . افسرده شدند و افتادن گوشه ی خانه هاشون .
امروز دوباره از جلوی گل فروشی سابق رد شدم . نگاهم که به شیشه مغازه افتاد خشکم زد . یک مرد جوان سیبیلو نشسته بود پشت کانتر مغازه . یه بلوز بافت زرشکی با یه شلوار جین پاره پوره پاش بود ؛ یه سیگارم گوشه ی لبش و از بس سرش توی گوشی تلفنش بود ؛ نزدیک بود که گردنش بشکنه . مرد جوان تابلوی نئون رو عوض کرده بود . نئون قرمز پر نوری روی شیشه بزرگ مغازه زده بود؛ روش به جای گل فروشی نوشته بود : زغال ؛ تنباکو ؛ قلیان ...من جلوی مغازه اش وا رفته بودم . اومد جلو نگاه نگاه کرد و گفت درخدمتیم ابجی . به دیوارهای مغازه از سقف تا زمین شیلنگ قلیان اویزان کرده بود . توی طبقه ها منظم و ردیف شیشه های قلیان چیده بود از کوچک تا بزرگ . حتی قلیان مسی و چوبی هم داشت ..چند تا قلیان که به ظاهر عتیقه می آمد هم چیده بود اون بالا ؛ دور از دسترس . توی جعبه های جلوی مغازه پر بود از زغال های تکه شده . روش زده بود زغال اعلا . نئون های پر نورش مرتب چشمک می زد و روشن و خاموش می شد . یک بار می نوشت دوسیب یک بار زغال یک بار قلیان . مغازه از مشتری پر و خالی میشد . دلتنگ گلها بودم . پشیمان از اینکه چرا هر روز دو بغل گل نخریدم . پشیمان و دلتنگ دسته گل نرگس ؛ رزهای رنگارنگ کوچک و بزرگ که هر بار دلم رو می بردند ؛ اطلسی های اویزان. اشک هام میخواستند که سرازیر بشن . به سختی خودم را کنترل کردم . چه زود دیر می شود . گلها چه بی صدا رفتند . به راهم ادامه دادم سمت خونه . قدم هام سنگین شده بودن . به سختی نفس می کشیدم . چشمهام داشتن می سوختن . هوا به نظرم الوده تر از قبل می آمد .