بنام خدایی که زیباست و زیبایی را آفرید و مهر را...همان خدای مهربانی که آتش نمرود را بر ابراهیم پیامبر گلستان کرد،همان خدای عظیمی که یوسف را از قعر چاه نجات داد،همان خدای مقتدری که معجزات حیرت برانگیزی به موسی عطا کرد،همان خدای بزرگ و حکیمی که با آوردن نام مبارکش،لرزه به تن کافران و منافقانی می افتد که حتی جرات شنیدنش را ندارند...آری او همان خداست...دوست آشنایی که مهربانی بیکرانش بیشتر از دریا وسعت دارد،کسی که همیشه تنهاست ولی کسی را تنها نمی گذارد.خدا آن حس زیبایی است که در تاریکی صحرا،زمانی که هراس مرگ می دزدد سکوتت را،یکی همچون نسیم دشت میگوید:کنارت هستم ای تنها