📖 رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۵ (ادامه)
همهمهای تو کلانتری پیچید...
صداها با هم قاطی شده بودن — گریه، فریاد، قسم خوردن، انکار.
نمیدونستم باید به کی گوش بدم، فقط میدیدم که همهی دنیا دور سرم میچرخه.
خالهم مهری با صورتی برافروخته سمت مأمورا رفت و با صدای بلند گفت:
«آقا این دختر دروغ میگه! شوهر من مرد محترمیه، همه محل ازش احترام دارن! این حرفا ساخته و پرداختۀ ذهنشه!»
افسر سعی کرد آرومش کنه، اما مهری عقب نرفت.
با انگشت منو نشون داد و گفت:
«من ازش شکایت میکنم، آبروی ما رو برده!»
پدرم با چهرهای گرفته و دندونای بههمفشرده اومد جلو.
صداش پایین بود ولی پر از خشم:
«لیا... چرا این کارو کردی؟ مگه ما چی کم گذاشتیم برات؟ چرا میخوای با این حرفا زندگی همهمونو خراب کنی؟»
اشکام رو پاک کردم، ولی صدام لرزید.
«بابا... من دروغ نمیگم. اون کاری کرد که هیچوقت نتونستم به زبون بیارم... من فقط خواستم تمومش کنم...»
قبل از اینکه حرفم تموم بشه، دست سنگینش روی صورتم نشست.
همه چیز توی یه لحظه تار شد.
صدای نفسکشیدنهای خشمگینش رو حس میکردم.
مادرم اشک میریخت، اما بهجای اینکه بغلم کنه، فقط گفت:
«ساکت شو لیا... ساکت شو، داری آبرو میبری!»
اون لحظه... همه چیز برام تموم شد.
خانوادهای که باید پشتم باشن، شدن اولین کسانی که تهمت زدن.
احساس کردم تنها کسی که صدای منو میشنوه، اون مأمور جوون بود... سعید.
چشماش پر از همدردی بود، اما ساکت موند.
بین اون همه فریاد، یه سکوت سنگین تو دلم شکل گرفت.
سکوتی که پر از درد بود، اما یه قدرت عجیب توش حس میکردم.
تصمیم گرفتم... اگه قراره کسی باورم نکنه، خودم باید عدالت رو ثابت کنم.
حتی اگه تنها بمونم.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری