📖 رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۹ (از زبان لیا)
صبح با بوی نون تازه و صدای سماور بیدار شدم.
چشمام رو باز کردم، چند لحظه طول کشید تا یادم بیاد کجام...
یه اتاق ساده، پردهی گلدار، نور خورشید که از بینش رد میشد و صورت نسرین که با لبخند نگاهم میکرد.
ـ بیدار شدی دختر؟ بیا صبحونه بخور، نون تازه گرفتم.
یه لحظه خشکم زد. سالها بود کسی با اون لحن مهربون صدام نکرده بود.
نشستم پشت سفره، ولی دستم میلرزید.
نسرین نگاهم کرد و گفت:
ـ نترس... منم یه روز مثل تو بودم.
ساکت شدم.
دلم میخواست بدونم چی تو دلش داره، ولی ترسیدم بپرسم.
اونم چیزی نگفت، فقط یه چای برام ریخت و گفت:
ـ آدم بعضی وقتا فقط نیاز داره یکی کنارش باشه، نه سوال بپرسه، نه قضاوت کنه... فقط باشه.
اون روز، بعد از مدتها یه وعده کامل خوردم.
بعد کمکش کردم ظرفا رو بشوریم، و حس کردم شاید بتونم دوباره زندگی کنم.
ولی شب، وقتی تنها شدم، ذهنم آروم نمیگرفت.
یاد فریادای پدرم افتادم، نگاه سرد مادرم، و صدای اون مرد...
بغضم گرفت. سرم رو بین زانوهام گذاشتم و اشکهام سرازیر شدن.
در اتاق باز شد، نسرین بیصدا اومد کنارم نشست.
آروم گفت:
ـ نزار دردات تورو تعریف کنن، بذار تـو اونا رو تموم کنی...
اون شب، توی اون اتاق کوچیک، برای اولینبار بعد از سالها حس کردم کسی منو میفهمه.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری