رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۶ (از زبان لیا)
وقتی چشمامو باز کردم، صداهای توی کلانتری هنوز تو گوشم طنین داشت.
اما بدترینش وقتی بود که پدرم نزدیکم اومد و با صدایی سرد گفت:
«از امروز برای ما مردی، لیا. دیگه دختری به اسم لیا نداریم.»
کلماتش مثل پتک خورد روی قلبم.
مادرم هم سرش رو پایین انداخت؛ هیچکس نگاه حمایتی نداشت، فقط نگاههایی پر از تحقیر و خشم.
خاله مهری با لبخند تلخ گفت: «خونهمون دیگه جای تو نیست.»
هر جملهشون تیکهای از امیدمو میتراشید و پرت میکرد دور.
نسرین جلو اومد و دستم رو گرفت. صدای بغضآلودش لرزید:
ـ بیا بیا با من بیا. اینجا امنه، حرفامون تموم نشده.
منو از بین اون جمعیت بردن بیرون؛ بیرون از خونهای که اسمش خونواده بود ولی هیچوقت جای امنی برام نبود.
قدمهام سنگین بود، ولی یه چیزی بهم گفت باید برم. باید جایی برم که حداقل یه نفر باورم کنه.
نسرین منو تا درِ کوچیکِ خانهش همراهی کرد.
وقتی در رو باز کرد، یه حس ساده اما عمیق اومد تو دلم — یه اتاق گرم، یه تخت، یه لیوان چای که دودش آرامش داشت.
نسرین با صدای آروم گفت:
ـ اینجا بمون فعلاً. من هستم، کسی کاری به کارت نداره.
نشستم روی تخت و زانوهام رو بغل کردم. اشکام روی بالش قاتی شد.
با خودم فکر کردم: خانوادهای که باید امنترین پناهگاه باشه، عکس این رو ثابت کرد. اما نسرین... نسرین ثابت کرد که دنیا فقط همون چیزایی که اسمش خانوادست نیست. دنیا هنوز نجاتدهندههایی داره.
ساعتها گذشت. نسرین برام غذا آورد و بدون اینکه سوال پیچم کنه، کنارم نشست.
هیچ جملهی قهرمانپرور یا نصیحتی نگفت؛ فقط بود. بودنش برام مثل یه دارو بود.
تو دلم قسم خوردم:
اگه این دنیا منو پس زد، من خودم برای خودم چیز بهتری میسازم.
نه برای انتقامِ بیپایان، بلکه برای اینکه هیچ دختری دیگهای مجبور نشه بشنوه «تو دیگه برای ما مردی.»
و نسرین، با دستِ گرمش، شد اولین کسی که بهم یاد داد چطور. از خاکستر دوباره زندگی
کنم.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
کنم.