رمان: صدای سکوت🌙
✦ پارت ۳۲ ✦
صبح زودتر از همیشه بیدار شدم. نور خاکستری از لای پردهی حریر افتاده بود روی صورتم. چشمهام هنوز نیمهباز بود، ولی ذهنم از همون لحظه شروع کرده بود به دویدن. یاد حرفهای دیشب افتادم، حرفهای اون مرد مخابراتی، و اون جملهی لعنتی: «بازی کثیف میشه.»
از تخت پایین اومدم. کف پاهام با سردیِ زمین تماس گرفت، لرزی از تنم گذشت. رفتم توی آشپزخونه؛ نسرین کنار اجاق ایستاده بود و داشت چای دم میکرد.
بخار از قوری بالا میرفت و پنجرهی کوچکِ آشپزخونه کمی بخار گرفته بود.
گفت:
— صبح بخیر لیا. زود بیدار شدی.
لبخند کوچیکی زدم و گفتم:
— خوابم نبرد، ذهنم شلوغه… امروز باید برم ادارهی بازرسی. شاید یکی از اون امضاها به اونجا برگرده.
نسرین با دقت نگاه کرد، بعد دو تا لقمه نون و پنیر پیچید و گذاشت توی دستم.
— بخور، با شکم خالی نرو دنبال دردسر.
لقمه رو گاز زدم، ولی مزهاش حس نمیشد. ذهنم پر از نقشه بود. رفتم جلوی آینهی قدی اتاق، روسری آبیکمرنگم رو مرتب کردم، مانتوی سادهی کرم رنگ پوشیدم. نگاه کوتاهی به خودم انداختم. زیر چشمهام گود رفته بود، اما یه چیز جدید تو نگاهم بود… یه برق کوچیک از اراده.
ساعت نه صبح، از خونه زدم بیرون. هوا سرد بود و بوی خاکِ نمخورده هنوز توی کوچه حس میشد. سوار اتوبوس شدم، صندلی کنار پنجره نشستم. خیابونها هنوز خلوت بودن. توی شیشهی بخار گرفته تصویر خودمو دیدم — زنی که انگار تازه داره یاد میگیره چطور دوباره زندگی کنه.
ادارهی بازرسی توی ساختمون خاکستری بزرگی بود با تابلو زردرنگ. داخل که رفتم، بوی کاغذ و جوهرِ چاپ پیچیده بود. پشت میز پذیرش یه خانم میانسال نشسته بود، عینکش رو بالا زد و گفت:
— پروندهی مربوط به چه چیزی دارید؟
گفتم:
— مربوط به یک شکایت رسمی علیه یکی از بستگانم، اما ظاهراً با یکی از مقامات ارتباطاتی داشته. فقط میخوام مطمئن بشم امضاهای روی مدارک واقعاً رسمی بودن یا جعلی.
زن نگاهم کرد، جدی ولی با ذرهای همدلی در چشماش.
— فرم شمارهی سه رو پر کنین.
با خودکار مشکی فرم رو پر کردم، دستهام کمی میلرزید. هر خطی که نوشتم، انگار سنگی از دیوار سکوت جدا میکردم.
بعد از نیم ساعت، یه مرد میانسال با کت قهوهای اومد و گفت:
— خانم لیارا صالحی؟ بفرمایید اتاق ۱۲.
رفتم داخل. اتاق پر از پوشه و برگه بود. اون مرد پروندهمو ورق زد، بعد چند امضا رو با ذرهبین نگاه کرد.
— اینها بهظاهر رسمیان، ولی ببین… (برگه رو چرخوند) این امضاها شبیه کپی مهر شدن. تفاوت جوهرش نشون میده که احتمالا جعل صورت گرفته.
نفس توی سینهم بند اومد.
— یعنی ممکنه اون مقام بالاتر که تماس گرفته بود… خودش درگیر جعل باشه؟
اون مرد با احتیاط گفت:
— من چیزی نمیگم، اما مواظب باش. اگه مدرک بیشتری داری، مستقیم نبرشون. بذار از مسیر درست پیگیری بشه.
از اتاق بیرون اومدم، دستهام یخ کرده بود. با انگشتام گرمای لیوان قهوهای که از بوفه خریده بودم رو گرفتم. مزهی تلخش ته گلوم موند.
ظهر که برگشتم، نسرین دم در منتظرم بود.
— چی شد دخترم؟
ـ فکر کنم دارم به ریشه نزدیک میشم، نسرین جون… فقط باید مدرک جعلی بودنشون رو ثابت کنم.
نشستم روی مبل، لپتاپم رو باز کردم و شروع کردم به یادداشت کردن. هر جملهای که نوشتم، دقت میکردم. صدای تقتق دکمهها توی خونه پخش شده بود. عصر شد، نور نارنجی از پنجره افتاد روی دیوارها.
نسرین اومد کنارش و گفت:
— بیا یه کم بخواب. ذهنت خستهست.
چشمامو مالیدم. واقعاً خسته بودم، ولی هنوز چند خط مونده بود.
ـ یه کم دیگه، فقط این قسمت آخر.
بالاخره ساعت حدود ده شب، همهچیو بستم. رفتم حموم، آب گرم دوش روی پوست خستهم ریخت، حس کردم همهی استرس روز شسته میشه. موهامو خشک کردم، یه شال نازک انداختم روی شونههام و رفتم تو اتاق.
چراغ مطالعه رو خاموش کردم، فقط نور کمرنگ خیابون تو اتاق میتابید. زیر پتو دراز کشیدم، به سقف خیره شدم.
صداهای خیابون، گاه و بیگاه بوق ماشینها، و باد ملایم بیرون با صدای نفسهام قاطی شده بود.
یه لبخند کوچیک زدم و با خودم گفتم:
«یه قدم دیگه، فقط یه قدم دیگه تا روشن شدنِ همهچی…»
پلکام سنگین شد و بلاخره خوابم برد.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
پلکهام سنگین شد و بالاخره خوابم برد.