📖 رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۲ (از زبان لیا)
نسرین باهام اومد.
قدمهام کند بود، دلم میلرزید، مثل وقتی بچهای و میخوای از یه تاریکی بگذری که ازش میترسی.
تابلوی بالای در نوشته بود: مرکز حمایت از زنان آسیبدیده.
یه جمله ساده، ولی برای من، یعنی اولین امید بعد از سالها سکوت.
وقتی وارد شدم، دلم میخواست برگردم.
اما نسرین دستم رو گرفت و گفت:
ـ نترس... اینجا دیگه کسی بهت نمیگه دروغگو.
یه خانم مشاور اومد سمتم. لبخند آرومی داشت.
با صدايی ملایم گفت:
ـ اسمت چیه عزیزم؟
ـ لیا.
ـ بیا بشین لیا... اینجا امنه، قول میدم.
اون روز، برای اولینبار، همه چیزو گفتم.
نه با گریه، با لرزش. ولی تا آخرش گفتم.
از بچگیم، از عموم، از خونوادهم، از فرارم...
اون فقط گوش داد، بدون اینکه وسط حرفم بپره، بدون قضاوت.
وقتی تموم شد، گفت:
ـ لیا، آمادهای یه قدم مهم برداری؟
پرسیدم:
ـ چه قدمی؟
ـ شکایت.
نفسم برید. همون لحظه همهی خاطرات، دردها، ترسها برگشتن...
ولی بعد، یاد نسرین افتادم. یاد حرفش: انتقام با حقیقت.
سرم رو بلند کردم و گفتم:
ـ آره، آمادهام.
چند روز بعد، من و نسرین رفتیم کلانتری.
قلبم تند میزد.
اونجا یه مأمور جوون اومد سمتمون، برگههامو گرفت، یه نگاهی کرد و گفت:
ـ خانم... شما همون لیا هستین؟
سرم رو تکون دادم.
نگاهش عجیب بود، نه مثل بقیه پلیسا...
نه سنگین، نه بیاحساس، فقط پر از فهم.
اسمش سعید بود.
با صدایی آروم گفت:
ـ نترس. من قول میدم کمکت کنم، تا آخرش.
برای اولینبار حس کردم قانون میتونه پشتم باشه،
نه دشمنم.
اون روز از کلانتری بیرون اومدم، با قلبی پر از ترس و امید...
اما یه حس تازه توی دلم بود:
شاید اینبار آخر قصه من، عدالت باشه.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری