رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت۲۳(از زبان لیا)
روز روشن بود و هوا سرد، ولی من حس میکردم چیزی تو این روز فرق داره.
دفتر و مدارکم رو تو کیفم گذاشتم و به سمت کلانتری حرکت کردم. نسرین قبل از من رفته بودکلانتری و منتظر من بودن
وقتی به کوچه رسیدم، حس کردم یه سایه پشت سرم حرکت میکنه.
سرمو برگردوندم… و همون چیزی که ازش میترسیدم، ظاهر شد: کامران.
با لبخندی سرد و تهدیدآمیز جلویم ایستاد.
ـ کجا میری، لیا؟ گفت با صدای خشن و کثیف.
ـ کاری به تو ندارم، گفتم محکم و قدمم رو تند کردم.
لبخندش پررنگتر شد و گفت:
ـ فکر کردی میتونی منو دور بزنی؟ همه چیزو خراب میکنی، ولی من میدونم چیکار کنم باهات…
قلبم تند زد، اما همزمان یه ایده به ذهنم رسید.
به آرامی گوشی تو کیفم رو روشن کردم و بدون اینکه نگاهش به گوشی بیفته، شروع کردم به ضبط کردن صدای تهدیدش.
ـ بیا جلو، نترس، گفت با لحن تهدیدکننده، و من هر کلمهش رو ضبط کردم.
ـ هر کاری میخوای بکنی، گفتم با صدایی محکم و لرزون، این دفعه من آمادهام.
کامران چند لحظه نگاهم کرد، انگار میخواست چیزی بگه، اما وقتی دید من گوشی دارم و حواسم بهش هست، با عصبانیت قدم عقب برداشت.
ـ این دفعه تموم نشده، گفت و با حرص برگشت و رفت.
من نفس عمیقی کشیدم.
اشکام روی گونهم جمع شد، اما حس قدرتی عجیب داشتم.
برای اولین بار فهمیدم که حتی وقتی تهدید میشم، میتونم هوشمندانه واکنش نشون بدم.
و مهمتر از همه، حالا مدرکی دارم که میتونه روند پرونده رو قویتر کنه.
وقتی رسیدم کلانتری، سعید و نسرین منتظر بودن.
لبخند زدم و گوشی رو نشونشون دادم:
ـ گوش کنین… این صدای تهدید کامرانه، و این مدرک ماست.
سعید لبخند زد و گفت:
ـ دقیقاً همین چیزیه که نیاز داشتیم. آفرین لیا… این یه قدم بزرگه.
اون روز، حس کردم کنترل زندگیم دست خودمه
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
اون روز، حس کردم دوباره کنترل زندگی خودم دستمه.