رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۷ (از زبان لیا)
صبح با صدای چایجوشیدن بیدار شدم. نور آفتاب از پشت پردههای توری افتاده بود روی فرشهای قدیمی نسرین.
برای لحظهای حس کردم شاید همهچیز یه کابوس بوده...
ولی وقتی چشمم به لباسهام افتاد، یادم اومد واقعیت از هر کابوسی تلختره.
نسرین با یه لبخند آروم وارد اتاق شد.
لیوان چای رو گذاشت جلو روم و گفت:
ـ دیشب بد خوابیدی، نه؟
با صدای گرفته جواب دادم:
ـ انگار اصلاً نخوابیدم...
چند لحظه سکوت کرد، بعد کنارم نشست.
ـ لیا، من خیلیا رو دیدم که مثل تو، بین باور و بیباوری له شدن.
اما بدون... عدالت همیشه یه راه داره، حتی اگه دیر.
اشک توی چشمام جمع شد.
ـ من تنهام نسرین... همه منو ترک کردن.
لبخند محوی زد.
ـ نه عزیزم، تنهایی وقتی تموم میشه که تصمیم بگیری قوی بمونی.
اون روز نسرین باهام رفت کلانتری. سعید هم اونجا بود، همون پلیسی که دیشب ساکت و جدی کنارم ایستاده بود.
وقتی منو دید، یه لحظه نگاهش پر از همدردی شد.
با صدای آروم گفت:
ـ خوشحالم برگشتی. ما باید ادامه بدیم.
نسرین باهاش صحبت کرد و گفت که حاضره شاهد باشه، حتی اگه تهدیدش کنن.
سعید سرش رو تکون داد:
ـ من قول میدم تا آخرش کنارت باشم، ولی لازمه مدارک بیشتری جمع کنیم.
یه لرز از امید توی دلم دوید.
برای اولین بار بعد از اون همه تاریکی، حس کردم یه نور کوچیک هست... شاید کم، ولی واقعی.
اون شب، وقتی برگشتیم خونه نسرین، دفتر و خودکارم رو برداشتم.
شروع کردم نوشتن، از اول، از همه چیز.
از سکوتها، از دردها، از کابوسهایی که هر شب تکرار میشدن.
نسرین گفت:
ـ بنویس لیا... نوشتن زخم رو نمیبنده، ولی یادآور میشه هنوز زندهای.
همونجا بود که تصمیم گرفتم، دیگه سکوت نکنم.
حتی اگه دنیا باهام دشمن باشه، صدای سکوت من قراره بلندتر. از هر فریادی شنیده بشه
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
بشه...