📖 رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۴ (از زبان لیا)
سه روز بعد از بازجویی من، زنگ تلفن مرکز حمایتی به صدا دراومد.
خانم مشاور صدام کرد و گفت:
ـ لیا، پلیس پروندهت رو پیگیری کرده... قراره امروز اون مرد رو برای بازجویی بیارن.
دلم یخ زد.
پاهام لرزید، نفسم برید.
سالها ازش فرار کرده بودم، از چشماش، از صداش، از سایهش...
و حالا باید روبهروش مینشستم.
نسرین کنارم بود، دستم رو گرفت و گفت:
ـ نترس، اینبار تو تنها نیستی.
وقتی رسیدیم اداره، سعید منتظرمون بود.
با صدایی آروم گفت:
ـ اگه نمیخوای ببینیش، میتونیم پردهی جداکننده بذاریم.
ولی گفتم:
ـ نه... میخوام ببینمش.
باید بدونم از چی گذشتم.
چند دقیقه بعد، در باز شد و کامران رو آوردن داخل.
موهاش خاکستریتر شده بود، ولی نگاهش همون بود...
سرد، بیاحساس، پر از وقاحت.
یه لحظه حس کردم دوباره همون دختر دوازدهسالهام،
ولی بعد نفس عمیقی کشیدم و یادم اومد: من دیگه اون دختر نیستم.
سعید کنارم ایستاده بود. گفت:
ـ لیا، فقط به من نگاه کن، نه به اون.
بازجو سوالا رو شروع کرد.
کامران، با خونسردی، همه چیزو انکار میکرد.
میخندید، طوری حرف میزد که انگار من دروغگو بودم.
اما اینبار، سکوت نکردم.
صدام میلرزید، ولی محکم گفتم:
ـ دروغ نگو کامران... من بچه بودم، تو میدونستی داری چی کار میکنی.
برای اولین بار، رنگ از صورتش پرید.
سعید پرونده رو بست و گفت:
ـ ادامهی بررسی در اختیار قاضیه. ما مدرک جمع میکنیم.
وقتی از اتاق بیرون اومدم، زانوهام سست شده بودن،
ولی یه حس عجیب داشتم...
احساس آزادی.
اون مرد بالاخره مجبور شد بشنوه.
و من، بعد از سالها، برای اولین بار فریادم رو زدم — نه با گریه، با حقیقت.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری