📖 رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۸ (از زبان لیا)
صبح که بیدار شدم، آفتاب مستقیم توی چشمام میتابید.
برای اولینبار بعد از مدتها، حس کردم زندهام... ولی نه راحت.
بدنم درد میکرد، سرم سنگین بود، و گرسنگی مثل یه سایه دنبالم میاومد.
پا شدم و دور و برم رو نگاه کردم. چند تا بچه داشتن بازی میکردن، مادری هم نزدیک اونطرف پارک نشسته بود.
یه لحظه چشمم بهش افتاد.
لبخند زد... همون لبخند ساده باعث شد بغضم بترکه.
نزدیکش نرفتم، فقط از دور نگاش کردم. حس عجیبی بود، انگار مادرانه بود، ولی مال من نبود.
چند ساعت بعد، رفتم سمت یه مغازه کوچیک.
از گرسنگی دستام میلرزیدن.
صاحب مغازه یه زن میانسال بود، با چادر گلدار و نگاه مهربون.
وقتی نگاهم کرد، یه چیزی تو چشمام دید... یه چیزی که خیلیا نمیدیدن.
آروم گفت:
ـ دخترم، خوبی؟ از صبح بیرونی؟
لب زدم:
ـ فقط یه بطری آب میخوام... پول ندارم، ولی بعداً میارم.
لبخند زد و گفت:
ـ نگران نباش، بخور. بعداً هر وقت تونستی.
اون لحظه نمیدونست، اما همون رفتار کوچیکش، منو از مرز شکستن برگردوند.
اسمش نسرین بود.
بعد از چند دقیقه حرف زدن، فهمید که خونه ندارم. بدون هیچ سوالی گفت:
ـ امشب بیا پیش من، یه اتاق دارم، خالیه.
دلم میخواست قبول نکنم، اما صداش یه آرامش خاص داشت.
همون شب رفتم خونهش. یه اتاق کوچیک، یه تخت، یه لیوان چای گرم...
و یه حس عجیب از امنیت.
ولی با همهی اینا، ته دلم یه ترس بود.
ترس از اینکه اگه بفهمه چرا از خونه فرار کردم، اونم منو قضاوت کنه.
اون شب روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
تو دلم گفتم:
«شاید اینبار خدا واقعا صدای سکوت منو شنیده...»
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری