رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۱۳ (از زبان لیا)
اتاق بازجویی کوچیک بود، یه میز فلزی، دو تا صندلی و یه پرونده قطور وسطش.
نفسهام سنگین شده بود، دستام عرق کرده بودن.
هر چی میخواستم قوی بمونم، قلبم مثل طبل میکوبید.
سعید روبهروم نشست.
با لحنی آروم گفت:
ـ لیا، قرار نیست چیزی رو که اذیتت میکنه تکرار کنی، فقط حقیقت رو همونطور که هست بگو.
بهش نگاه کردم.
توی چشماش هیچ قضاوتی نبود، فقط فهم و آرامش.
شروع کردم به گفتن... از اون شبها، از سکوت، از دردی که سالها سنگینی میکرد.
صدام میلرزید ولی نگاهم ازش نمیترسید.
وقتی حرفام تموم شد، چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
ـ میدونم گفتنش برات سخت بود. اما از همین لحظه، ما دنبالش میکنیم. قول میدم.
یه چیزی تو لحنش بود... انگار خودش هم یه زخمی قدیمی داشت که باعث میشد درد منو بفهمه.
اون روز تا عصر توی اداره موندم. نسرین کنارم بود، مثل یه سایهی امن.
وقتی از پلهها پایین میاومدم، سعید صدام کرد.
ـ لیا...
برگشتم.
لبخند کمرنگی زد و گفت:
ـ شجاع بودی امروز. همه نمیتونن همچین کاری کنن.
برای اولین بار بعد از مدتها، لبهام بیاختیار خندیدن.
یه خندهی کوچیک، ولی واقعی.
اون لحظه نمیدونستم،
اما اون پلیسِ ساکت و جدی، قرار بود بعداً بخشی از مسیر من بشه...
مسیر رسیدن به آرامش،
و شاید چیزی بیشتر از اون......
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
و شاید... چیزی بیشتر از اون.