رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۲۵ (از زبان لیا)
سه روز بعد از بازجویی، فضا عجیب ساکت بود.
اما من ته دلم حس میکردم این سکوت قبل از یه طوفانه.
سعید گفته بود مراقب باشم، چون وقتی آدمی مثل کامران احساس خطر کنه، ممکنه هر کاری بکنه.
اون روز، وقتی از کلانتری بیرون اومدم، یه ماشین مشکی جلوی پام ترمز کرد.
شیشه پایین رفت و صورت کامران از پشت دود سیگار ظاهر شد.
ـ سوار شو لیا، فقط پنج دقیقه حرف بزنیم، گفت با لحن سردی که قلبمو فشرد.
ـ هیچ حرفی بین ما نمونده، گفتم و خواستم برم، ولی گفت:
ـ گوش بده، به نفع خودته. من میتونم تمومش کنم… یه مبلغی میگیری، میری دنبال زندگیت.
لبخندش کثیف بود.
به چشماش زل زدم و گفتم:
ـ تو فکر کردی میتونی همه چیزو با پول بخری؟ حتی وجدان خودتو؟
رنگش پرید.
ـ اگه ادامه بدی، خودت ضرر میکنی. من دست بالاتر رو دارم، گفت و صداش رو پایین آورد، اما لحنش پر از تهدید بود.
من به جای جواب، گوشیمو از جیبم درآوردم و دورش کردم.
ـ تمومش کن کامران، هر حرفی بزنی، یه مدرک دیگهست.
اون لحظه قیافهاش دیدنی بود.
ساکت شد، پوزخند زد و گاز داد و رفت.
ولی من فهمیدم بازی داره خطرناکتر میشه.
وقتی رسیدم خونهی نسرین، سعید اونجا بود.
همه چیزو براش تعریف کردم.
اون با دقت گوش داد و گفت:
ـ دقیقاً همینی بود که انتظار داشتم. وقتی یه مجرم حس کنه در تنگ افتاده، شروع میکنه به رشوه دادن و تهدید. ولی همین کارش باعث میشه پروندهمون قویتر بشه.
بعد لبخند زد و گفت:
ـ لیا، تو نه فقط یه شاکی، بلکه یه شاهد قویای. یادت نره، حالا قدرت دست توئه.
اون شب، وقتی تنها شدم، به همهی مسیرم فکر کردم.
به اون دختر ۱۲ سالهای که توی سکوت گریه میکرد…
و به زنی که حالا مقابل دردش ایستاده بود.
شاید هنوز راه سختی پیش رو داشتم،
اما حالا یه چیز رو مطمئن میدونستم
دیگه سکوت نمیکنم.
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
دیگه سکوت نمیکنم.