رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۲۷ (از زبان لیا)
سه روز گذشت، اما هنوز پرونده توی حالت تعلیق بود.
سعید هر روز به من خبر میداد که پیگیری میکنه، ولی هیچ پاسخی از “بالا” نمیاومد.
هر بار هم میگفت یه جملهی مبهم شنیده:
“پرونده باید بررسی بشه، عجله نکنین.”
اما من دیگه خسته شده بودم از سکوت، از انتظار، از بازیهایی که پشت پرده انجام میدادن.
اون شب، تصمیم گرفتم خودم کاری کنم.
با گوشیم وارد حساب کاربری سعید در سامانه شدم — اون قبلاً رمز رو خودش برام گفته بود تا اگر خواستم مدارک رو ببینم.
وقتی وارد پرونده شدم، توی لیست تماسها یه شمارهی ناشناس دیدم که چند بار ازش به کلانتری تماس گرفته بودن.
شماره رو یادداشت کردم و رفتم پیش نسرین.
ـ نسرین… من میخوام بدونم این شماره برای کیه.
ـ لیا، خطرناکه…
ـ خطرناکتر از این نیست که بیصدا له بشم.
نسرین چند دقیقه سکوت کرد، بعد گفت یه آشنا داره توی مخابرات که شاید بتونه کمک کنه.
تا شب، بالاخره جواب اومد.
وقتی نسرین برگه رو دستم داد، دستهام لرزید.
روی برگه نوشته بود:
📞 شماره متعلق به “محمود خادمی” – رئیس بخش نظارت بر پروندههای قضایی استان.
یعنی چی؟ چرا یه مقام رسمی باید بخواد پرونده کامران رو متوقف کنه؟
اون لحظه، حس کردم یه در عمیقتر از تاریکی باز شده.
به سعید زنگ زدم.
وقتی اسم خادمی رو گفتم، چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت با صدای آهسته:
ـ لیا… شنیدم که کامران یه مدت تو یه شرکت کار میکرد که پیمانکار پروژههای دولتی بود. شاید اونجا با خادمی آشنا شده.
ـ یعنی اون ازش حمایت میکنه؟
ـ احتمال زیاد… اما بدون مدرک نمیتونیم چیزی بگیم.
اون شب، تا صبح بیدار موندم.
نفسهام سنگین بود و ذهنم پر از فکر.
اگر واقعاً کسی از بالا داره از کامران حمایت میکنه، پس خطر واقعی تازه شروع
شده
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
شده.