رمان: «صدای سکوت»🌙
پارت ۲۶ (از زبان لیا)
اون روز، وقتی از خواب بیدار شدم، نسرین با عجله در اتاقم رو زد.
ـ لیا! خبر داری؟
ـ چی شده؟
ـ کامرانو گرفتن… همین الان.
برای چند ثانیه خشک شدم.
نمیتونستم نفس بکشم.
کلمهی “گرفتن” توی ذهنم مثل یه موج بزرگ پیچید.
رفتم جلوی تلویزیون، خبر کوتاهی از دستگیری یه مرد به اتهام «رفتار غیراخلاقی و تهدید» پخش میشد.
اشکام بیاختیار سرازیر شد… نه از ناراحتی، از سبک شدن.
بعد از سالها سکوت، بالاخره اون لحظه رسید.
سعید تماس گرفت و گفت:
ـ لیا، کارمون داره نتیجه میده. ولی هنوز زوده برای خوشحالی، باید مراقب باشیم.
چند ساعت بعد، با نسرین رفتیم کلانتری.
کامران اونجا بود، دستبند به دست، ولی هنوز هم با نگاهی پر از نفرت نگاهم میکرد.
وقتی رد شد از مقابلم، لبخند تلخی زد و گفت:
ـ فکر کردی تموم شده؟ هنوز بازی تموم نشده، لیا.
یه لرز از ستون فقراتم گذشت.
اما سعی کردم بیتفاوت باشم.
درست همون شب، وقتی سعید داشت گزارشها رو آماده میکرد، تلفنش زنگ خورد.
یه شمارهی ناشناس بود. چند دقیقه گوش داد و بعد رنگش پرید.
ـ چی شده؟ پرسیدم.
ـ یه تماس از بالا… پرونده باید “موقتاً متوقف” بشه تا بررسیهای بیشتری انجام بدن.
نفسم بند اومد.
ـ یعنی چی؟ گفتی مدارک کامله!
ـ کامله، اما… به نظر میرسه یه نفر داره از اون بالا فشار میاره. شاید کسی که با کامران رابطه داشته یا نمیخواد آبرویش بره.
نشستم روی صندلی و حس کردم زمین زیر پام خالی شد.
تمام امیدی که با زحمت ساخته بودم، ناگهان لرزید.
سعید آروم گفت:
ـ نترس لیا، این فقط یه عقبگرد موقته.
ولی تو چشماش هم ترس بود.
اون شب تا صبح خوابم نبرد.
به سقف زل زده بودم و فقط یه جمله توی ذهنم تکرار میشد
باز هم دارن سکوت رو انتخاب میکنن… اما این بار، من نمیذارم صدام خاموش
#رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری
بشه.