دروازههای پنهان ❌– پارت چهاردهم (از زبان آریانا)
بعد از اون نبرد، هوا توی دشت لوران سنگین شده بود. آسمون رنگش رو از بنفش به خاکستری تغییر داده بود و گلهای درخشان، یکییکی خاموش میشدن.
احساس میکردم زمانمون تموم میشه.
سوفیا جلوتر رفت تا مسیر بعدی رو بررسی کنه، ولی من و کیان عقبتر موندیم.
سکوت بینمون سنگین بود. فقط صدای قدمهامون روی خاک نرم شنیده میشد.
کیان بالاخره گفت:
«میدونی… اونلحظه که قدرتت فعال شد، برای یه ثانیه فکر کردم قراره از بین بری.»
لبخند تلخی زدم.
«خودمم همینطور فکر کردم. ولی یه چیزی… یه صدایی تو ذهنم گفت نترس.»
نگاهش کردم. توی چشماش چیزی بود که قبلاً ندیده بودم — نه فقط نگرانی، یه گرما، یه حس آرامش.
اون گفت:
«تو فرق داری، آریانا. از همون روزی که دیدمت، میدونستم یه چیزی خاصی تو وجودته. ولی حالا… مطمئن شدم.»
برای چند لحظه نگاهمون به هم قفل شد. صدای باد میاومد، موهامو به هم ریخته بود و اون آروم دستشو دراز کرد تا کنار صورتم بزنه.
اما قبل از اینکه لمس کنه، صدای سوفیا از دور بلند شد:
«پیداش کردم! دروازهی دوم اینجاست!»
هر دو سریع به سمتش دویدیم. بین تپهها، یه دروازهی سنگی دیده میشد، پوشیده از نقوش نقرهای.
اما این یکی فرق داشت… وسطش یه ترک بزرگ بود.
سوفیا گفت:
«دروازهی دوم شکسته. یعنی بخشی از تاریکی اینجاست.»
کیان اخم کرد:
«باید بفهمیم چی باعثش شده.»
من جلو رفتم. وقتی دستم رو روی در گذاشتم، سنگ نورانی گردنم شروع به لرزیدن کرد.
ناگهان تصویری توی ذهنم ظاهر شد — یه دختری شبیه خودم، اما با چشمانی کاملاً سیاه.
اون گفت:
«برای بستن دروازه، باید بخشی از خودت رو از دست بدی.»
نفس توی سینهم حبس شد.
کیان گفت:
«چی دیدی؟»
آروم گفتم:
«یه نفر… یا شاید یه نسخهی دیگه از خودم.»
و اونوقت فهمیدم… این دروازه فقط با قربانی باز میشه.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب