دروازههای پنهان ❌– پارت هجدهم (از زبان آریانا)
دروازهی تازه باز شد.
این یکی نه سیاه بود، نه طلایی، بلکه ترکیبی از هر دو. درخشان و تاریک، مثل نور و سایه که برای همیشه با هم جنگیده بودن.
دست من روی شمشیر کیان محکم بود. اینبار دیگه هیچ ترسی توی دل من نبود.
پیرمرد گفته بود «آخرین مسیر، مسیر عشق است» و من الآن میفهمیدم یعنی چی.
گام به گام به دروازه نزدیک شدم. وقتی وارد شدم، حس کردم همهچیز به هم ریخت — هوا، زمان، نور…
و ناگهان، همهچیز خاموش شد.
کیان!
اینجا نبودم، اینجا دیگه هیچچیز مثل دنیای ما نبود.
زمین زیر پام به رنگ خون بود. آسمون مثل دریای طوفانی بود، تاریک و پر از برقهای بیرحم.
و در دوردست، تنها چیزی که میدیدم کیان بود، ایستاده کنار دروازهای دیگر، چشماش بیروح و سرد.
یک لحظه فقط به من نگاه کرد، اما هیچچیزی از درونش نخواندم.
«آریانا… تو اینجا چیکار میکنی؟» صدای سرد و بیهیجانش انگار از فاصلهای خیلی دور میاومد.
دستش رو به سمت من دراز کرد.
«من دیگه همون کیان قدیم نیستم. اینجا جای من نیست. اینجا فقط بقاست.»
یعنی میخواست منو ترک کنه؟
دستمو به سمتش دراز
#رمان #رمان #رمان #کتاب #نویسنده #داستان