دروازههای پنهان ❌– پارت دوازدهم (از زبان آریانا)
همهچیز با نوری سفید و خیرهکننده شروع شد. حس کردم که زمین زیر پام ناپدید شد، بدنم سبک شد و باد خنکی دورم پیچید. وقتی چشمامو باز کردم، دیگه توی برج نبودم…
روبهروم دشتی بود بیانتها، پر از گلهای درخشان که با هر نسیم میرقصیدن. آسمون به رنگ بنفش ملایمی بود و دو ماه درخشان از بالا میتابیدن.
باورم نمیشد… اینجا یه دنیای دیگه بود.
کیان چند قدم جلوتر از من ایستاده بود، شمشیرش هنوز در دستش بود. با دقت اطرافو نگاه کرد و گفت:
«بهش میگن دشت لوران. اولین دروازه از جهانهای پنهان.»
سوفیا لبخندی زد و آروم گفت:
«اینجا زیباتر از چیزیه که فکر میکردم. ولی مراقب باشید، زیبایی همیشه امن نیست.»
قدم جلو گذاشتم و دستم رو روی یکی از گلها کشیدم. سرد بود… اما لحظهای بعد، رنگش تغییر کرد و به رنگ قرمز درخشانی درآمد.
کیان با تعجب گفت:
«گلهای حافظ. به احساساتت واکنش نشون میدن.»
لبخند زدم، ولی ته دلم یه حس سنگین بود.
پیرمرد گفته بود یکی از دروازهها شکسته… شاید همین دنیای زیبا در حال فروپاشی بود.
چند دقیقه بعد، صدای زوزهای از دور اومد. صدایی خشن، مثل صدای باد میان کوهها.
سوفیا سریع شمشیرش رو بیرون کشید.
کیان جلو اومد و گفت:
«پناه بگیر، آریانا!»
از دل مه، موجوداتی بیرون اومدن با بدنهایی از سایه و چشمانی سرخ.
من یخ زدم.
کیان فریاد زد:
«اینها نگهبانان تاریکیان! برو عقب!»
ولی قبل از اینکه بتونم حرکتی کنم، یکی از اون سایهها به سمتم هجوم آورد. دستش رو بالا آورد تا ضربه بزنه، اما درست همون لحظه سنگ نورانی توی گردنم شروع به درخشیدن کرد.
نوری از بدنم بیرون زد و اون موجود رو به عقب پرت کرد.
سوفیا با چشمای گشاد گفت:
«آریانا… قدرت دروازهها درون تو فعاله شده!»
نفسنفس میزدم، نوری دور بدنم میچرخید، مثل شعلهای که زنده بود.
همون لحظه فهمیدم… من فقط وارث نبودم.
من کلید دروازهها بودم.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب