دروازههای پنهان❌ – پارت بیستویکم (از زبان آریانا)
صدای قدمهام با خاک نرم زیر پام قاطی شده بود.
لیان بیصدا جلو میرفت، ردّ نوری از پشتش روی زمین میموند.
احساس میکردم دارم خواب میبینم.
– لیان... گفتی دروازهی چهارم. یعنی سهتا قبل از این باز شدن؟
اون مکث کرد.
– بله. دروازهی زمان، روح و واقعیت... و حالا فقط دروازهی سرنوشت باقی مونده.
نگاهش کردم.
– و اگه باز بشه؟
– هرچی در گذشته و آینده بوده، یکی میشه. دیگه مرزی بین هیچ دنیایی نمیمونه.
حرفش رو که زد، حس عجیبی قلبم رو گرفت.
یه صدای دوردست، شبیه ضربان چیزی که از اعماق زمین میاومد.
لیان هم ایستاد.
– احساسش کردی؟
– آره... این صدا چیه؟
– قلب دروازهست. داره بیدار میشه.
قدمهام لرزید.
دوباره اون حس آشنا اومد سراغم، همون گرمایی که همیشه وقتی نزدیک کیان بودم حس میکردم.
– لیان... اون اونجاست، نه؟
– کی؟
– کیان.
لیان آهی کشید.
– آره. ولی نه مثل قبل. اون حالا نگهبان تاریکی شده. کسی که بین نور و سایه گرفتار شده.
دلم فرو ریخت.
– یعنی... اون دشمن منه؟
– نه، آریانا. دشمنِ خودش شده. اگر دروازهی سرنوشت باز بشه، یا اون نجات پیدا میکنه... یا نابود. و فقط تو میتونی تصمیم بگیری.
سکوت کردم.
بادی سرد از میان درختهای خشک گذشت.
در دوردست نوری آبی میدرخشید — درست مثل سنگی که روزی در دست من بود.
– اونجاست؟
– بله. پشت اون نور، دروازهی سرنوشت پنهانه.
قدم برداشتم.
هر ضربان قلبم محکمتر میکوبید.
یه احساس غریبه درونم شکل گرفت... انگار یه صدایی در ذهنم میگفت:
«آریانا، تو از اول هم یکی از ما بودی.»
ایستادم.
– لیان... یعنی چی؟
– زمانشه بدونی... تو دختر نگهبان اولی بودی.
– چی؟
لبخند تلخی زد.
– مادرت، نگهبان نور بود. کسی که اولین دروازه رو بست... اما قبل از مرگش، قدرتش رو به تو سپرد.
حرفش مثل صاعقه خورد توی وجودم.
همه چیز روشن شد — اون نور، اون حس عجیب، حتی دلیل اینکه فقط من میتونستم دروازهها رو ببینم.
دستم لرزید.
– یعنی... من ادامهی اونم؟
– تو انتخاب آخر دنیایی، آریانا. و زمانت رسیده.
نفس عمیقی کشیدم.
حالا دیگه برگشتی نبود.
به سمت نور رفتم...
و با هر قدم، دروازهی سرنوشت بیشتر بیدار میشد.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب