💠 دروازههای پنهان❌ – پارت ۲۷
(از زبان آریانا)
وقتی چشمهام رو باز کردم، دیگه از اون مه و نور خبری نبود.
هوا ساکت بود… خیلی ساکت.
دور و برم همون جنگلی بود که همیشه ازش میترسیدم، ولی حالا خالیتر از همیشه به نظر میرسید.
زمین هنوز بوی خاک سوخته میداد.
دستهام پر از گرد بود، و روی لباسهام رد نور آبی مانده بود، مثل چیزی که بخواد یادم بندازه هنوز زندهام.
فریاد زدم:
– کیان!؟
اما فقط پژواک صدای خودم برگشت.
به سمت دروازه دویدم.
اونجا فقط یه سنگ خاکستری بود با یه نماد فرو رفته در وسطش، و ازش نوری کمرمق بیرون میاومد.
دستم رو گذاشتم روش… هنوز گرم بود.
یه صدای آروم توی ذهنم گفت:
> «آریانا… دروازه بسته شد. ولی من هنوز اینجام، تا وقتی تو زندهای.»
لبخند زدم، اما اشکهام بیاختیار سرازیر شدن.
کیان رفته بود، ولی بخشی از وجودش هنوز درون اون سنگ بود.
من تنها مونده بودم، اما دنیا دوباره نفس میکشید.
دروازههای پنهان بالاخره خاموش شدن…
اما من میدونستم، هر دروازهای، حتی وقتی بسته میشه، یه نگاه نگهبان رو پشت خودش نگه میداره.
و اون نگهبان، حالا من بودم.
#رمان #رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری