💠 دروازههای پنهان❌ – پارت ۲۹
(از زبان آریانا)
اون شب خواب به چشمهام نیومد.
تو خونهی مادرم نشسته بودم، گوشهای که هنوز هم بوی چوبهای قدیمی میداد.
پیر شده بود، ولی وقتی نگاهم میکرد، انگار هنوز منو همون دختر دیروز میدید.
آروم گفتم:
– مامان… کیان چی شد؟
لبهاش لرزید.
مدتی سکوت کرد، بعد با صدایی گرفته گفت:
– اون روزی که دروازه بسته شد، نوری از آسمون بالا رفت… از اون روز، هر شب همون نور رو بالای تپه میبینیم.
مردم میگن روح نگهبان اونجاست.
اشکهام رو پاک کردم و بلند شدم.
– باید برم اونجا.
با اینکه پیر بود، جلو اومد و دستم رو گرفت.
– اونجا فقط درد و خاطرهست، دخترم…
لبخند زدم.
– بعضی خاطرهها رو باید دید، نه فراموش کرد.
سحرگاه، با فانوس رفتم تا بالای تپه.
باد سردی میوزید و نور آبی کمرنگی از درون خاک میتابید.
سنگی که روزی نماد دروازه بود، حالا ترک خورده بود، ولی هنوز گرم.
زانو زدم و گفتم:
– میدونم صدای منو میشنوی… من برنگشتم تا دروازه رو باز کنم، فقط اومدم بگم هنوز نگهبانش هستم.
در اون لحظه، نسیمی از کنارم رد شد، و صدایی آشنا در گوشم زمزمه کرد:
> «و من هنوز کنارتم، خواهرم.»
لبخند زدم.
برای اولین بار بعد از سالها… قلبم آروم شد.
#رمان #رمان #داستان #نویسنده #زهرا_سالاری