دروازههای پنهان ❌– پارت بیستوسوم (از زبان آریانا)
وقتی چشم باز کردم، نور هنوز توی فضا پخش بود.
هوای اطرافم سنگین و سرد بود، ولی دیگه از اون تاریکی بیپایان خبری نبود.
صدای نفس کسی از پشت سرم اومد. برگشتم.
کیان روی زمین افتاده بود.
چشماش نیمهباز، نفسهاش بریدهبریده.
با عجله رفتم سمتش.
– کیان! نفس بکش، تو زندهای، درسته؟
آروم پلک زد.
– آره... ولی یه چیزایی یادم اومده، آریانا... چیزایی که نباید یادم میاومد.
اخمام تو هم رفت.
– چی رو یادته؟
دستش رو روی پیشونیش گذاشت.
نور ضعیفی از زیر پوستش بیرون میزد.
– یه زن... موهاش مثل نقره میدرخشید. تو بغلش یه بچه بود. اون بچه من بود... و یه بچهی دیگه هم کنارش خوابیده بود.
نفسم بند اومد.
– اون زن... مادرم بود.
نگاهم کرد، با تعجب و ترس.
– چی گفتی؟
– مادرم موهای نقرهای داشت... همیشه میگفت یه روز قراره بهخاطر من یه دروازه بسته بشه.
لیان بهم گفته بود من دختر نگهبان اولم.
کیان عقب رفت. چشماش گرد شد.
– نه... این یعنی...
دستم لرزید.
– یعنی ما...
هر دو با هم گفتیم:
– خواهر و برادر بودیم.
سکوت سنگینی افتاد.
باد سردی وزید. شعلههای نور اطراف خاموش شدن.
اون لحظه هیچ صدایی نبود جز تپش قلبهامون.
کیان چشماشو بست.
– حالا همهچیز معنا پیدا میکنه... اون حس آشنا، اون نیروی عجیبی که بین ما بود، از عشق نبود، از خون بود.
اشک بیصدا از چشمم پایین اومد.
– و حالا چی؟
– حالا باید راه مادرمون رو تموم کنیم. اون دروازه رو ببندیم، تا دیگه هیچکس مثل ما اشتباه نکنه.
برای اولین بار، دستم رو محکم گرفت — نه با عشق، با اطمینان.
با پیوندی واقعی.
نور دوباره بین انگشتهامون جمع شد، و زمین شروع کرد به لرزیدن.
صدایی از آسمون اومد:
«آخرین نگهبانان بیدار شدند…»
همهچیز دورمون فرو ریخت، ولی اینبار نترسیدم.
چون حالا میدونستم من و کیان، دو بخش از یک روحیم — نگهبانان نهایی.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب