دروازههای پنهان ❌– پارت بیستودوم (از زبان آریانا)
نور آبی از میان مه بیرون میزد.
هرچی جلوتر میرفتم، هوا سنگینتر میشد، انگار دنیا داشت نفسشو نگه میداشت تا ببینه آخرش چی میشه.
لیان پشت سرم ایستاده بود.
– از اینجا به بعد باید تنها بری. این دروازه فقط صدای تو رو میشنوه، نه صدای من.
نگاهش کردم.
– اگه برنگشتم چی؟
لبخند آرومی زد.
– اونوقت دنیا یا نجات پیدا میکنه... یا با عشقت میسوزه.
قدم بعدی رو که برداشتم، نور بهقدری شدید شد که مجبور شدم چشمهامو ببندم.
وقتی بازشون کردم... اونجا بود.
کیان.
ایستاده بود وسط میدون سنگی، شمشیرش فرو رفته در زمین، و هالهای تاریک دورش پیچیده بود.
چشماش... دیگه آبی نبود. سیاه. بیروح.
ولی بازم وقتی منو دید، یه چیزی تو نگاهش لرزید.
– آریانا... نباید میاومدی.
صداش سرد بود، اما تهش یه درد قدیمی پنهون بود.
– من اومدم تمومش کنم.
– تموم؟ تو نمیفهمی. من حالا بخشی از دروازهام. اگه من بمیرم، این دنیا فرو میریزه.
قدم جلو گذاشتم.
– و اگه زنده بمونی، همهچیز میمیره.
چشماش لرزید. سکوتی بینمون افتاد.
فقط صدای باد بود و نورهای رقصان اطرافمون.
– آریانا... من هر شب تصویرت رو میدیدم. توی تاریکی. صدای خندهت، نفسهات... ولی هر بار که خواستم برگردم، دروازه اجازه نداد.
– پس بجنگ باهاش!
– نمیتونم. من خودِ دروازهام.
اشک از چشمهام سرازیر شد.
– نه، تو هنوز کیانی! اون پسر سرسختی که برای نجات دیگران میجنگید! من بهش ایمان دارم!
نور اطرافم لرزید، مثل اینکه حرفهام داره دروازه رو میلرزونه.
کیان خم شد، دستش رو روی سرش گذاشت.
– بس کن... نمیفهمی چه دردی داره وقتی بخشی از تاریکی میشی...
رفتم سمتش.
دستم رو روی صورتش گذاشتم. پوستش سرد بود، ولی هنوز تپش ضعیفی حس میشد.
– بذار نورت رو برگردونم... بذار عشق، اون چیزی که از ما موند، نجاتت بده.
چشماش یه لحظه آبی شد... فقط یه لحظه.
– آریانا... من میترسم.
– نترس... تا من هستم، تاریکی جایی نداره.
دستم رو بالا بردم. نور از کف دستم بیرون زد و دورمون پیچید.
زمین لرزید، دیوارهای نور و سایه به هم کوبیده شدن.
دروازه شروع به باز شدن کرد.
و کیان، در حالی که فریاد میزد، به زانو افتاد...
– آریانااا...
صدای شکستن چیزی اومد. و همهچیز سفید شد.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب