دروازههای پنهان❌ – پارت شانزدهم (از زبان آریانا)
سه روز گذشته بود… سه روز از وقتی که دروازه بسته شد و کیان ناپدید شد.
سکوت دشت حالا مثل درد توی قلبم تکرار میشد. هر بار که باد از بین گلهای خاموش میگذشت، صدای اون رو حس میکردم… انگار هنوز اینجا بود.
سوفیا کنار آتیش نشسته بود و نقشهای از برجهای باستانی رو بررسی میکرد. گفت:
«یه راه هست… اما خطرناکترین راه ممکنه.»
نگاهش کردم، چشمهام پر از خستگی بود.
«هر چقدر هم خطرناک باشه، میرم. فقط بگو کجاست.»
اون نقشه رو جلو آورد. وسطش علامتی به شکل چشم بود.
«این علامت مربوط به دنیای سایهست، همونجایی که تاریکی خودش رو پنهون کرده. اگه کیان هنوز زنده باشه، اونجا نگهش داشتن.»
نفس عمیقی کشیدم.
«چطور باید برم اونجا؟»
سوفیا با مکث گفت:
«با باز کردن دروازهی سوم… ولی آریانا، دروازهی سوم از جنس روح ساخته شده. اگه بری اونجا، ممکنه دیگه راه برگشت نداشته باشی.»
لبخند کمرنگی زدم.
«من بدون اون که برگردم، دیگه خودم نیستم.»
سوفیا سرش رو پایین انداخت. چند لحظه سکوت بود، بعد گردنبندم رو لمس کرد و گفت:
«پس باید دوباره قدرتت رو بیدار کنیم. اما این بار نه با نور، بلکه با خاطره.»
تعجب کردم.
«خاطره؟»
اون گفت:
«دروازهی سوم فقط با احساسی واقعی باز میشه — عشقی که حاضر باشی براش از همهچیزت بگذری.»
چشمهام پر از اشک شد.
کیان رو یادم اومد… لبخندش، نگاهش، حرفاش.
دستمو روی قلبم گذاشتم.
سنگ نورانی توی گردنم شروع به درخشش کرد، قویتر از همیشه.
زمین لرزید، هوا تیره شد و از دل تاریکی، دروازهای دیگر ظاهر شد.
با صدایی آرام گفتم:
«صبر کن، کیان… دارم میام سراغت.»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب