دروازههای پنهان ❌– پارت سیزدهم (از زبان آریانا)
نور هنوز دور بدنم میچرخید. حس میکردم هزاران موج انرژی از درونم عبور میکنن. نفس کشیدن سخت شده بود، ولی درونم یه نیروی عجیب بیدار شده بود… چیزی که تا اون لحظه نمیدونستم وجود داره.
کیان جلو اومد و با نگرانی گفت:
«آریانا… آروم نفس بکش! این قدرت اگه از کنترلت خارج بشه، به خودت آسیب میزنه!»
سوفیا با صدایی آرامتر گفت:
«بهش اجازه بده جریان پیدا کنه. نترس، بذار هدایتت کنه.»
چشمهامو بستم. صدای قلبم رو شنیدم… تند و محکم. بعد اون صدا— صدایی درون سرم، مثل صدای خودم ولی عمیقتر:
“دروازهها از نور ساخته شدن، نه از ترس. رهاش کن، نه اینکه مهارش کنی.”
همون لحظه، انگار بدنم خودش میدونست باید چیکار کنه. نور از کف دستهام بیرون زد، به شکل دو حلقهی درخشان در اومد. وقتی اون حلقهها رو به سمت سایهها گرفتم، نورشون به موجی از انرژی تبدیل شد و همهی موجودات تاریکی رو توی خودش فرو برد.
در چند ثانیه، دشت آروم شد. هیچ صدایی جز نفسهام نمیاومد.
کیان با چشمایی پر از حیرت نگاهم کرد.
«تو… تونستی بدون هیچ آموزشی اونارو از بین ببری.»
سوفیا لبخندی زد:
«گفتم که… قدرتش درونشه. فقط باید بیدارش میکرد.»
من هنوز شوکه بودم. به دستهام نگاه کردم، نورشون کمکم محو میشد.
«اگه این قدرت از دروازههاست… یعنی من میتونم اونارو کنترل کنم؟»
سوفیا گفت:
«میتونی، ولی باید یاد بگیری. چون اگر تاریکی بهت نفوذ کنه، همین قدرت تبدیل به نفرین میشه.»
کیان به افق نگاه کرد، جایی که مه بنفش کمکم سیاه میشد.
«وقت زیادی نداریم. اگه اون چیزی که پیرمرد گفت درست باشه، این دنیا داره فرو میپاشه. باید راه بعدی رو پیدا کنیم.»
سردم شد. دستم رو روی گردنبندم گذاشتم و سنگ نورانی رو فشردم. اون هنوز گرم بود، مثل قلبی که میتپید.
با صدای آرومی گفتم:
«باشه… ولی اینبار، من نمیترسم.»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب