دروازههای پنهان ❌– پارت یازدهم (از زبان آریانا)
صدای پیرمرد هنوز توی گوشم میپیچید. نفسهام تند شده بود و قلبم مثل طبل میکوبید.
به جلو رفتم و گفتم:
«یعنی چی از من شروع میشه؟ من فقط یه دختر معمولیم!»
پیرمرد لبخند تلخی زد و گفت:
«هیچ وارثی خودش رو معمولی نمیدونه تا وقتی که دروازهها بهش پاسخ بدن. تو آخرین نسل از نگهبانانی هستی که بین تاریکی و نور تعادل رو حفظ میکردن.»
سوفیا با تعجب گفت:
«یعنی اون... همونیه که پیشگویی گفته بود؟»
پیرمرد سرش رو به علامت تأیید تکون داد.
کیان یه قدم جلو اومد، دستش هنوز روی شمشیرش بود:
«اگه اون وارثه، پس من این وسط چیام؟»
پیرمرد با نگاهی نافذ گفت:
«تو محافظ دروازهای… اما هنوز بهش باور نداری. قلبت بین گذشته و سرنوشت گیر کرده.»
کیان اخم کرد. من نگاهش کردم و برای اولینبار، پشت اون چهرهی مغرور، یه ترس عمیق دیدم.
اما ذهنم پر از سؤال بود. گفتم:
«دروازههای پنهان دقیقاً چیه؟ چرا من باید بازشون کنم؟»
پیرمرد دستشو بالا آورد، و ناگهان دور ما تصاویری از آسمون شکل گرفت؛ شهرهایی در آتش، سایههایی عظیم، و نوری که از دروازهای بیرون میتابید.
او گفت:
«دروازهها میان جهان نور و تاریکی رو جدا میکنن. ولی یکی از اونها شکسته… و اگر ترمیم نشه، هر دو دنیا فرو میپاشن. فقط کسی که روحش با دروازهها پیوند خورده بتونه اون رو ببنده. اون شخص… تویی آریانا.»
حس کردم زمین زیر پام خالی شد. همهچیز یهدفعه واقعیتر از همیشه شد.
سوفیا آهی کشید و گفت:
«پس ما باید از حالا برای نبرد اصلی آماده بشیم.»
پیرمرد چشماش رو بست و با صدایی آرام گفت:
«وقت زیادی ندارید… تاریکی از خواب بیدار شده.»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب