دروازههای پنهان ❌– پارت پانزدهم (از زبان آریانا)
باد سردی از دروازهی شکسته بیرون میاومد. صدایی درون سرم تکرار میکرد:
«برای بستن دروازه باید بخشی از خودت رو از دست بدی...»
قلبم فشرده شد.
سوفیا گفت:
«آریانا، این فقط یه فریب میتونه باشه. تاریکی همیشه با شک و ترس حمله میکنه.»
اما اون صدا دوباره اومد — این بار واضحتر.
«نه، حقیقت همون چیزیه که میترسی باورش کنی.»
کیان نزدیکم اومد، با نگرانی نگاهم کرد.
«چی توی ذهنته؟ از چی میترسی؟»
نگاهش کردم، چشمهام پر از اشک شد.
«میگه باید یه بخش از روحم رو بدم تا دروازه بسته بشه… شاید حتی دیگه خودم نباشم.»
اون بدون لحظهای تردید گفت:
«پس من باهات میرم، هر چی بشه. اگه قراره بخشی ازت بره، بخشی از منم باهاش میره.»
نفس بریده گفتم:
«کیان… تو نباید—»
ولی قبل از اینکه جملهمو تموم کنم، دستم رو گرفت.
«من از همون روزی که نجاتت دادم، فهمیدم سرنوشت من با تو گره خورده. حالا هر دری که قراره بسته بشه، با هم میبندیمش.»
نور آبی از سنگ گردنبندم بیرون زد و دور هردومون حلقه زد. دروازه شروع کرد به لرزیدن، ترکهاش گسترش پیدا کرد، و صدای غرش بلندی همهجا رو پر کرد.
سوفیا فریاد زد:
«دارید چی کار میکنید؟!»
کیان با صدایی محکم گفت:
«کاری که باید انجام بشه!»
نور شدید همهجا رو گرفت. صدای شکستن، فریاد، و بعد… سکوت.
وقتی چشمهامو باز کردم، روی زمین افتاده بودم.
دروازه بسته شده بود.
اما کیان… نبود.
فقط شمشیرش روی زمین بود، و نوری ضعیف ازش میتابید.
زانو زدم، شمشیرش رو گرفتم و اشکهام روی زمین ریخت.
«قول دادی با من بمونی…»
سوفیا آهی کشید و گفت:
«اون ناپدید نشده، آریانا. شاید… دروازه اون رو برده باشه.»
سرم رو بلند کردم، به دروازهی خاموش نگاه کردم.
و همون لحظه فهمیدم… سفرم هنوز تموم نشده.
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب