دروازههای پنهان ❌– پارت هشتم (از زبان آریانا)
وقتی جلوی دروازهی طلایی ایستادم، حس کردم که زمین زیر پام میلرزه. نور طلاییِ دروازه چشمم رو میزد و دلم میخواست عقب برگردم، ولی نگاه مطمئن کیان باعث شد قدم جلو بذارم.
سوفیا لبخندی زد و گفت:
«نگران نباش. این دروازه فقط به کسی اجازهی ورود میده که قلبش شجاع باشه.»
قلب شجاع؟! من فقط یه دختر گیج و ترسیده بودم. ولی با همهی وجود، دستمو روی در گذاشتم. ناگهان نور شدیدی پیچید و دروازه آهسته باز شد. صدای غرش عجیبی به گوش رسید، مثل صدای طبلهای دوردست.
داخل برج، راهرویی بلند و باریک بود که دیوارهاش پر از نقوش باستانی بودن. چشمم روی یکی از نقوش ثابت موند: تصویر دختری که جعبهی چوبی رو در دست داشت… دقیقاً مثل من.
نفس توی سینهم حبس شد. آروم زمزمه کردم:
«این… یعنی سالها پیش هم کسی مثل من اینجا بوده؟»
کیان سرشو تکون داد:
«آره، اما هیچکس نتونست مأموریتشو کامل کنه. همه شکست خوردن.»
حس کردم بدنم یخ زد. قبل از اینکه چیزی بگم، صدای زوزهای عجیب از انتهای راهرو پیچید. هوا سردتر شد و تاریکی مثل موجی از اونجا به سمت ما هجوم آورد.
سوفیا شمشیر نقرهای از غلافش بیرون کشید و با جدیت گفت:
«حالا وقتشه… اولین نگهبان بیدار شده.»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب