دروازههای پنهان ❌– پارت نوزدهم (از زبان آریانا)
نور از میان تاریکی گذشت، اما هنوز کامل پیروز نشده بود.
پاهام روی زمینی لرزان بود، جایی بین واقعیت و خیال.
کیان روبهروم ایستاده بود، نیمی از چهرهاش در روشنایی، نیم دیگهاش در سایه.
نگاهش کردم.
دلم میخواست فقط یکبار دیگه لبخندشو ببینم، همون لبخند آرومی که وقتی از ترس میلرزیدم، باعث میشد باور کنم هنوز امیدی هست.
اما حالا اون لبخند رفته بود.
بهجاش، چهرهای بود پر از تردید و سکوت.
– کیان... تو که گفتی این راه، راه ماست. گفتی تا آخرش باهام میمونی...
صدای خودم لرزید.
اون نگاهشو ازم دزدید.
– منم گفتم... تا وقتی که دروازهها هنوز بستهن. ولی حالا باز شدن، و من دیگه اون آدم نیستم که بودم.
نفس عمیقی کشیدم.
– شاید تو تغییر کردی... ولی من هنوز همونم. من هنوز با همون دلی اینجام که بهت ایمان داشت.
نور سفید دوباره اطرافم پیچید.
احساس کردم چیزی درون من در حال بیدار شدنه... نیرویی که از درونم میجوشید، همون نوری که بارها ازش ترسیده بودم.
اما حالا فهمیدم اون نور، خودِ منم.
قدم جلو گذاشتم.
زمین زیر پام ترک برداشت. انگار دو دنیا در حال جدا شدن بودن — یکی دنیای تاریکی که کیان توش گیر کرده بود، یکی دنیای روشنایی که من باید نجاتش میدادم.
– آریانا! نرو! – صدای کیان پر از وحشت شد.
برای اولین بار، حس کردم اون از چیزی میترسه. از دست دادن من.
– اگه برگردم، تو نابود میشی، اگه بمونم، هر دو میمیریم. – گفتم.
چشماش پر از اشک شد، اما لبهاش لرزید و گفت:
– پس برو... نجات بده هر چی که من نتونستم.
نور اطرافم به اوج رسید.
دیگه چیزی نمیدیدم جز چشمای اون.
آروم گفتم:
– قول بده یه روز برگردی... به دنیای من، به نوری که ازش فرار کردی.
اون فقط سرشو پایین انداخت.
و من دروازه رو رد کردم.
همهچیز تموم شد.
یا شاید تازه شروع شد...
وقتی چشم باز کردم، توی دنیای خودم بودم.
اما یه چیزی فرق داشت — سنگ نورانی توی دستم نبود.
بهجاش، فقط یه صدای ضعیف توی ذهنم شنیدم:
«آریانا... هنوز تموم نشده...»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب