دروازههای پنهان ❌– پارت نهم (از زبان آریانا)
صدای زوزه هر لحظه نزدیکتر میشد. قلبم مثل طبل توی سینهم میکوبید. نفسهام کوتاه شده بود.
از دل تاریکی، موجودی بیرون اومد… بلند، با چشمانی سرخ و پوستی مثل دود. زنجیرهای سیاهی دور بدنش میچرخید و هر حرکتش لرزه به دیوارها میانداخت.
کیان جلو رفت و با صدای محکم گفت:
«این… نگهبان تاریکیه. اولین کسی که نمیذاره به کتاب برسیم.»
سوفیا شمشیرشو محکمتر گرفت و به من نگاهی انداخت:
«آریانا، یادت باشه! سنگ نورانی رو فعال کن. اون تنها چیزیه که میتونه زنجیرهاشو بشکنه.»
دستم لرزید. سنگ داخل کیفم مثل قلبی تند میتپید. بیرون آوردمش و نور ملایمی ازش ساطع شد. موجود تاریک غرید و به سمتم هجوم آورد. لحظهای فکر کردم تموم شدم.
کیان جلوی من پرید و سپر سبز رنگی از انرژی جلوی ضربهی موجود ظاهر کرد. صدای برخورد مثل انفجار بود.
سوفیا با فریادی جنگی به سمت نگهبان دوید و با شمشیرش به زنجیرهای سیاه ضربه زد، اما انگار هیچ فایدهای نداشت.
کیان داد زد:
«آریانا! فقط تو میتونی! به سنگ اعتماد کن!»
دستمو بالا گرفتم، سنگ نورانی درخشش گرفت. برای لحظهای همهجا سفید شد. صدای زنجیرها شکست و نگهبان تاریکی نعرهای کشید.
و بعد… سکوت.
وقتی چشمهام رو باز کردم، موجود ناپدید شده بود. ولی روی زمین، تکهای از زنجیر سیاه باقی مونده بود، هنوز در حال تکون خوردن.
سوفیا نفسزنان گفت:
«این تازه شروعه… ما فقط یکی از دروازههاشو شکستیم. هنوز راه زیادی مونده، آریانا.»
و من، در دل خودم فقط یک جمله رو زمزمه کردم:
من دیگه نمیتونم همون آدم قبلی باشم…
#رمان #رمان #رمان#داستان #نویسنده #کتاب