دروازههای پنهان ❌– پارت دهم (از زبان آریانا)
بعد از شکست دادن اون نگهبان تاریک، راهرو مثل نفس تازهای به خودش گرفت. دیوارهای نمور پر از نور آبی شدن، انگار که برج داشت ما رو قبول میکرد.
کیان کنارم راه میرفت، دستش هنوز روی شمشیرش بود. نگاهش پر از جدیت بود، ولی من لرزش خفیف دستاش رو دیدم. حتی اون هم ترسیده بود.
سوفیا جلوتر رفت و با صدای آروم گفت:
«این فقط مقدمه بود. نگهبان اصلی هنوز منتظرمونه.»
وقتی از پلههای سنگی بالا رفتیم، درِ عظیمی رو دیدیم که با نقشهایی عجیب پوشیده شده بود. روی در حکاکیهایی از خورشید، ماه و موجودات بالدار بود.
سنگ نورانی توی دستم شروع به لرزیدن کرد، مثل اینکه میخواست منو راهنمایی کنه.
دستمو روی در گذاشتم. سرد بود، مثل یخ. با اولین تماس، نور سنگ به خطوط حکاکی خزید و در با صدایی آهسته باز شد.
پشتش تالاری بود پر از شعلههای آبی که خودشون میسوختن، بدون هیچ منبعی. وسط تالار، روی سکویی بلند، کتاب نگهبانان قرار داشت. جلدش سیاه، اما خطوط طلایی روش مثل ستارهها میدرخشید.
همون لحظه، صدایی توی سرم پیچید. نه صدای سوفیا بود، نه کیان…
یک صدای پیر و خسته:
«به اینجا خوش آمدی، آریانا… وارث دروازهها.»
زانوهام لرزید. سوفیا دستمو گرفت و محکم نگهم داشت.
کیان شمشیرشو کشید و اطراف رو نگاه کرد.
«کی بود؟ خودتو نشون بده!»
نور آبی تالار لرزید و کمکم شکلی از مه جلوی کتاب ظاهر شد. پیرمردی با ردای بلند، با چشمانی که انگار هزار سال تاریخ رو دیده بودن.
اون نگاهشو به من دوخت و لبخندی محو زد:
«همه چیز از تو شروع میشه… و شاید با تو هم تموم بشه.»
#رمان #رمان #رمان #داستان #نویسنده #کتاب