معمولا پیاده روی های روزانه من همراه با گوش کردن فایل صوتی از کتاب ,سخنرانی و...همراهه.امروز هم در میانه های راه یه پادکست سخنرانی را داشتم گوش می دادم. تموم که شد. بنا بر پیکره تنظیم فایل موزیک رفت به تراک بعدی.یه دفعه دیدم فضا عوض شد و این ترانه پخش شد:
بشنُف دلوُم؛ چی سیت میگم… ●♪♫
شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫
گاهی تو هیچ فکری نباش… ●♪♫
شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫
دنبال هیچ قلبی؛ نرو… ●♪♫
شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫
هر چی، بلد هستی… بگو… ●♪♫
شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫
هر چی، دلت می خوا بشه ●♪♫
اگه نشد؛ ولش کن! ●♪♫
خیلی توو فکرت نباشه ●♪♫
یه کمی کمترش کن… ●♪♫
خیر اگه باشه توش؛ میشد… ●♪♫
اگر نمی خواد، نمیشد ●♪♫
تو گوشیم یه سری آهنگها که بنا به وضعیتی لازم شده ذخیره کردم .مثلا چند روز پیش نوه ام گوشیم را که دید ملتمسانه نگاهی به من کرد و گفت بابایی نانای نای.من که چیزی نداشتم به برکت اینترنت فوری یه آهنگ بندری شاد که نانای را به حد اعلای کیفت برسونه سرچ و دانلود کردم . در بینابینش تا آماده شدن آهنگ یه جوری نوه عزیز را با شیوه های مختلف سرگرم کردم . بدنبال پخشش حرکات موزون بچگانه نشات گرفته از آموزش بزرگسالانه چشمهای تماشگر را نوازش داد.(در پرانتز عرض کنم از شما چه پنهون یه زمانی برای عروسی دخترم یواشکی دور از چشم تمرینک هایی هم در این باب کردم که در کشان کشانی که حتما در عروسی برای دعوت رقص پیش میاد خیلی آبروریزی نکنم.ولی بدن چغر من گویا برای این کار ساخته نشده و از طرفی خداوند عالم هم صلاح ندیده در این زمینه استعدادی در وجودم تعبیه کند.بگذریم تو عروسی به همون شیوه من درآری خودم در وقت مقرر با دخترم رقصیدم و چه خوب هم به دل خودم نشست بقیه را کار ندارم.)
اما از پرانتز بیرون بیام و ماجرای آهنگ شد شد نشد نشد ولش کن:
پیرزن همسایه مون که خیلی هم همسایه ایم بطوریکه تا در را باز می کنیم از خونه بیرون نیومده زنگ میزنیم و گاهی اوقات با دادن و گرفتن غدا و چیزهای دیگه این روزا که از صله رحم محرومیم صله رحم همسایگی را بجا میاریم .دیشب وقتی زنگید و درش را باز کردیم هراسان از اینکه فشارش خیلی بالا رفته و علیرغم اینکه دختر خانمش خیلی زحمت کشیده و تلفنی بهش توصیه کرده دوتا قرص فشار بخوره! ولی هنوز م خیلی بالاست.وقتی فشارش را گرفتم دیدم هفده روی هفت ونیمه.گفتم ناراحت نباش لااقل فشار مینیممت بالا نیس.عیال یه چای سرخ یا همان چای مکه ای را براش آماده کرد تا حق همسایگی را کامل بجا آورده باشه.خلاصه معلوم بود خیلی ترسیده است آخه شوهرش هم چند ماه پیش مرحوم شده بود.برای اینکه از ناراحتی در بیاد و یه کمی بی خیال بشه بازهم به برکت اینترنت اینبار این آهنگ را دانلود کردم و براش گذاشتم .خنده ای رو لباش نشست و شاید کمی آروم شد.
به نظرم آدمها هرچه رو به پیری پیش برن بیشتر به فکر مرگ می افتن و بیشتر ازش میترسن.یادمه سالها پیش در راه خونه یک پیرزنی را سوار کردم .که صریحا میگف مامان جون من نمی خوام بمیرم .البته که همه نمی خوان بمیرن ولی اون جوری جمله را اَدا که انگار هر روز مرگ را دیده و می خواد ازش فرار کنه .یاد شعر عقاب پرویز ناتل خانلری افتادم:
...
زار و افسرده چنین گفت عقاب که مرا عمر حبابیست بر آب
راست است اینکه مرا تیز پر است لیک پرواز زمان تیزتر است
من گذشتم به شتاب از در و دشت به شتاب ایام از من بگذشت
گرچه از عمر دل سیری نیست مرگ می آید و تدبیری نیست
