غزل

در آسمانِ تیره که ماهی نمانده بود
از فرط گَرد، ابر سیاهی نمانده بود

آن شب ترا عزم جدایی فرا گرفت
آن شب دگر که هیچ گواهی نمانده بود

تا خواستم که آه کَشم شعله در رَود
در سینه ام که بعد تو آهی نمانده بود

می خواستم که بعد تو من زندگی کنم
اما ز کوه صبر
پَر کاهی نمانده بود

سارا مرا ببخش اگر گپ نمیزنم
سارا به جز جدای که راهی نمانده بود...!

از کوه سر به زیر پریدم به خاطرت
راهی دگر ز راه تباهی نمانده بود !

از من که بگذریم ... بگو او چگونه است ؟
خُب راستش، سرت که کلاهی نمانده بود ؟!
ارشان ارشیا