غزل

غزل

از باغ، از بهار رسیدن به من نگو

از طعم سیبِ سرخ، چشیدن به من نگو

اصلن نگو که باغ جوانه زد و شکفت

امید هم مده، ز دمیدن به من نگو

این باورم شدست که باران نمی‌شود

از چک چکِ صدای چکیدن به من نگو

چیزی که با دو چشم سر خود ندیده‌ای

لطفن دگر ز روی شنیدن به من نگو

در بال های زخم شده‌ام نفس نه‌ دَم

پرواز مُرد، حرفِ پریدن به من نگو

از پشت میله های قفس، باغ تازه نیست

آن‌چه نیست سهم من، اصلن به من نگو ...

#ارشان_ارشیا