داستان یک ساعت بخش آخر.
با این وجود او را دوست داشت. گاهی اوقات_ اغلب نه!
اما چه اهمیتی داشت؟ عشق_ این معمای حل نشدنی_ در برابر جایگاه تازه‌ای از خودباوری که ناگهان آن را به عنوان قدرتمندترین نیروی وجودش شناخت، چه ارزشی می‌توانست داشته باشد؟
مدام زمزمه می‌کرد: آزاد، روح و کالبد آزاد.
در همان حال خواهرش جوزفین مقابل در بسته زانو زده بود. در حالی که لب‌هایش را به سوراخ کلید نزدیک کرده بود با التماس می‌گفت:
" لوئیز در رو باز کن. خواهش می‌کنم در رو باز کن. خودت رو مریض می‌کنی! چیکار می‌کنی لوئیس؟ به خاطر خدا در باز کن!"
" برو پی کارت. من خودمو مریض نمی‌کنم."
نه. او داشت از آن پنجره باز اکسیر زندگی را می‌نوشید. ذهنش پر از غوغای روزهای پیش رو بود. روزهای بهاری، روزهای تابستانی و تمام روزهای این چنینی که فقط برای خودش می‌شد.
او با اشتیاق دعا کرد که زندگیش طولانی باشد. درست همین دیروز بود که از فکر طولانی بودن زندگیش می‌لرزید.
او بالاخره بلند شد و در را با اصرارهای خواهرش باز کرد. تب و تاب پیروزی در چشمان خواهرش موج می‌زد و ناخواسته خودش را الهه پیروزی پنداشت.
او کمر خواهرش را گرفت و با هم از پله‌ها پایین آمدند. ریچاردز پایین پله‌ها منتظر آنها ایستاده بود. ناگهان کسی قفل در اصلی را با کلید باز کرد.
این برنتلی مالرد بود که داخل شد. کمی خسته سفر، در حال حمل کردن کوله پشتی و چترش. او از محل تصادف بسیار دور بوده و حتی نمی‌دانست که در آن محل تصادفی رخ داده است.
او ایستاد و متعجب به گریه‌های سوزناک جوزفین و حرکت سریع ریچارد برای مخفی کردن او از دید همسرش خیره شد.
اما ریچارد به موقع نرسید.
وقتی دکترها آمدند گفتند که او به علت حمله قلبی فوت شده است_ از شادی کشنده!
پایان.
نویسنده: کیت شوپن
پ.ن: خیلی جالب بود...
